|
Ik meende mezelf te mogen rekenen tot de categorie van de
“gevorderde amateur-symfomanen”, maar ik moet deemoedig bekennen dat
ik nog te vaak geconfronteerd wordt met grote hiaten in mijn
muziekkennis. Met andere woorden : ik heb pas sinds de aankoop van
The
Cross and the Crucible een aantal maanden geleden kennis gemaakt
met de muziek van Pallas. Recent is de dubbel-live CD “Blinding
Darkness” van deze Schotten verschenen en kan ik gelukkig een deel
van mijn achterstand goedmaken.
De registratie van dit, in september 2002 gegeven concert in
Zoetermeer (NL), is een perfect overzicht van ’s bands carrière die
startte in 1984, zeg maar het tijdperk Marillion, IQ en Pendragon.
Discografisch kunnen we (samenvattend) vrij kort zijn: Arrival Alive in 1981,
1984: The Sentinel, 2 jaar later The Wedge, pas in 1999
het sterke Beat The Drum en het eerder vernoemde schitterende The
Cross and the Crucible in 2001.
Muzikaal gezien zijn ze vrij moeilijk te plaatsen, maar de melodie
staat steeds centraal. Licht bombastische synthesiserklanken, iets
scherper en harder solo-guitarwerk, gedurfde rustpunten, zeer goede
vocalen in zowel de hardere als de zachte passages, soms zelfs
pastorale requiemgeluiden, kortom een ruime waaier klanken in een
zeer coherent en volwassen geheel. Een grof geweven muzikaal tapijt
zeg maar.
Al deze elementen
zijn ruimschoots terug te vinden op deze prima dubbelaar. Een
technisch knappe opname van een sterk live optreden. Het moet
gezegd: zelden heb ik een live CD gehoord die me van bij de aanvang
zo kon “grijpen”.
De start mag er dan
ook wezen : het majestueuze titelnummer van the Cross & the Crucible
is de opener : 9 minuten stuwend, mysterieus, bijna
sacraal/theatraal geweld zonder echt te overdrijven én met een
gregoriaanse rustpauze tussendoor : het doet me naar adem happen.
Zulke momenten komen vrij vaak terug in het album. Het niveau en de
kwaliteit blijven daardoor erg hoog, al verslapt mijn aandacht toch
een enkele keer en durft het geluid van de solo-gitaar me heel soms
irriteren of zijn de hardere gedeeltes net iets té, maar dat is
uiteraard een persoonlijke interpretatie (en misschien
muggenzifterij).
Over het algemeen is dit een verzameling van
hoogtepunten uit alle vorige albums, al blijft de hoofdmoot bestemd
voor the Cross and the Crucible. Reden te meer om (hernieuwd)
kennis te maken met een “grote” band die de tand des tijds
moeiteloos weet te doorstaan en met een hernieuwd enthousiasme tot
schitterende dingen in staat is. Luister maar ! |
