|
Af en toe verschijnt er een nieuwe
groep die plots een meesterwerk aflevert dat een plaats vindt tussen
je beste CD’s en zelfs zijn weg vindt naar je top 10 van het jaar.
En deze New Machine valt onder deze categorie.
Een eerste blik op hun biografie maakt
reeds duidelijk dat het hier gaat om een groep die slechts 2 leden
telt, maar het is ongelooflijk tot welk resultaat ze gekomen zijn.
Blijkbaar ligt dat resultaat al twee jaar in de kast, want de
nummers zijn al geschreven in het jaar 2001. Met hun tweetjes
bespelen ze alle instrumenten op een zeer professionele manier en er
is bijna geen enkel moment waarvoor ze beter een gastmuzikant
gevraagd hadden om de muziek te verbeteren. Enkel de toetsenpartijen
zijn, hoewel ze goed gespeeld zijn, eenvoudig gehouden en misschien
zou hier een gast toetsenist beter werk geleverd hebben. Maar de
drummer probeert niets dat buiten zijn mogelijkheden ligt op de
toetsen, dus is het geen groot probleem.
De nummer staan bol van de ‘hooks’ en
blijven in je hoofd zitten voor een lange tijd.
De zang is het belangrijkste ingrediënt. Hun stemmen passen
zeer goed samen. Ze kennen elkaar al van kleinsaf en dat geeft
blijkbaar een extra ‘chemistry’ aan hun samenzang. Ze verklaren ook
nog dat hun gezamenlijke interesses onder andere groepen zoals Pink
Floyd, Kansas, Rush en Marillion, zijn.
Je vindt twee verschillende soorten
nummers terug op deze CD. Eerst en vooral zijn daar de ballads en
semi-ballads met prachtige zanglijnen en harmonieën. “Going Home”,
“Blood In The Ocean”, “Meant To Be” en “Waterfront” vallen in die
categorie en bevatten ook prachtige gitaarsolos. De stemmen doen mij
denken aan ELO en The Eagles en vele andere referenties naar groepen
met een seventies geluid. De rest van de nummers zijn complexer en
heviger, maar ze bevatten nog voldoende symfonische elementen om
interessant te blijven.
Luister maar eens naar “Cold” dat
begint met een keyboard lijn die lijkt alsof die totaal uit ritme
is, maar eens de drum erbij komt, valt alles op zijn plaats. In
hetzelfde nummer gaan ze op een originele manier terug over van de
solo naar het gezongen gedeelte.
Het laatste en langste nummer bevat referenties naar Pink Floyd,
vooral de zanglijn in het koeplet lijkt verdacht veel op “Brain
Damage” van “Dark Side Of The Moon”.
Dit is een CD die ik kan beluisteren van het begin
tot het einde zonder nood te hebben aan de ‘skip’ toets. Elk nummer
is van topkwaliteit en het is dan ook moeilijk zoniet onmogelijk om
een favoriete song naar voren te schuiven. |
