|
Om eerlijk te zijn dacht ik, na het
vernemen van het nieuws in oktober 2002 dat Neal Morse Spock’s Beard
had verlaten, dat het gedaan was met de band of tenminste dat de
muziek nu veel minder goed ging zijn. Maar na het verschijnen van
“Feel Euphoria” in juni van dit jaar werd stilaan duidelijk dat
Spock’s Beard ook rustig verder goede muziek kan maken zonder hun
vroegere frontman. Ook dacht ik dat we van Morse geen progmuziek
meer mochten verwachten nu hij zich tot “God” had bekeerd. Maar
niets is minder waar. “Testimony” is muzikaal gezien het beste album
van Neal dat hij ooit (tot nog toe) heeft gemaakt. Uiteraard gaan de
teksten in hoofdzaak over Jesus, God en het vinden van de “juiste
weg”, maar die neem ik er graag bij als dat het enige “min”punt is.
De ene zingt over Liefde of over Satan, de andere over God what’s
the difference als de muziek maar goed is. En geloof me, die is goed
!!! Dat er iets aan het veranderen was in de gemoedstoestand van
Neal Morse werd al duidelijk op het album “Snow” (8/2002) waar we
dachten dat hij toen al het beste van zichzelf had gegeven. Zelfs de
scheiding van Neal en Spock’s werd door de hoes gesuggereerd
zoals
onze recensent toen (Piet) ook was opgevallen lang voor er van ieder
zijn weg gaan sprake was. Trouwens gewoon informatief, hoelang zou
hij al met die gedachte spelen, want op de hoes van V (uit 2000)
wist het figuurtje op de hoes nog resoluut welke richting hij
uitging, tenminste dat lijkt zo, maar gaat hij niet door een
woestijn? En wie heeft er destijds zijn eigen ik gevonden in de
woestijn? Ok misschien ga ik hier wat ver, maar toch een
doordenkertje.
Was je niet zo tevreden over “Feel
Euphoria”? De meningen over dat album zijn verdeeld. Miste je de
inbreng van Neal Morse, die Spock’s Beard naar dat toch wel hogere
niveau tilde? Wel dit wordt ruimschoots gecompenseerd op dit solo
album van hem. Dit is gewoon Spock’s Beard, maar dan onder zijn
eigen naam. En we kunnen dus gerust stellen dat we nu over twee
verschillende groepen kunnen spreken zoals destijds met Marillion
gebeurde toen Fish zijn eigen weg opging. Met dit verschil dat Fish
de kwaliteit van destijds nog slechts met mondjesmaat wist te
evenaren en Marillion na enkele albums een totaal andere koers is
gaan varen. Neal gaat gewoon verder waar “Snow” stopte. Dit is dus
weer een dubbel concept album. Met de gekende complexe composities,
orkestrale delen en de samenzang zo typerend waren voor Spock’s
Beard.
Maar er is meer. Op “Testimony” hoor
je een duidelijk ontspannen Neal Morse. Dit is duidelijk te merken
aan, in het bijzonder op cd2, rustiger songs met prachtige
arrangementen. De vleugelpiano klinkt als nooit tevoren en het
gitaarwerk op dit album is zoveel mooier met meer solo’s die
heerlijk klinken (zoals op het laatste deel van het vergeten, bijna
nooit live gespeelde, maar oh zo mooie “The Water” uit het eerste
album). Het is allemaal veel minder enerverend en dus rustiger. Wat
niet wil zeggen dat er hier geen songs met ballen opstaan,
integendeel. Het is gewoonweg een mooi uitgebalanceerde cd geworden.
Bovendien doet drummer Mike Portnoy (Dream Theater) uiteraard ook
hier zijn gekende duit in het zakje en met gastmuzikant Kerry
Livgren (Kansas) (“Interlude”, “Break of day”) op enkele nummers kan
je begrijpen dat deze cd zorgvuldig werd samengesteld.
Wel moet me van het hart dat de
promoversie (die hier besproken wordt) geen gemakkelijke bevalling
was, want elke song werd ergens voor enkele seconden onderbroken
(waarschijnlijk om te beveiligen tegen het kopiëren). Maar dit maakt
het niet makkelijk en het stoort ongelofelijk. Ik hoop dan ook dat
dit een eenmalig experiment mag zijn en in de toekomst niet meer
voorvalt. Trouwens het biedt geen oplossing voor het probleem, want
iemand die een beetje technisch onderlegd is lost dit “euvel” zonder
problemen op.
Vanaf het eerste nummer “The Land Of
Beginning Again” valt op dat Neal’s stem er op vooruitgegaan is en
met het instrumentale “Overture No. 1” wordt de start gegeven om de
Spock’s Beard traditie duidelijk voort te zetten. Orkestrale stukken
openen om daarna verder te gaan met het zo typisch en uniek Beard
geluid, echt magistraal. Het grote verschil hier met Spock’s Beard
is dat alle violen, gearrangeerd en gedirigeerd door Chris
Carmichael, trompetten en koor echt zijn, in plaats van
synthesizers. En dat hoor je. Dat geeft een veel grotere dimensie
aan het geheel. Alle songs zijn van uitstekende kwaliteit, geen
enkel nummer springt uit de band. De progliefhebber wordt gewoonweg
verwend. Sommige nummers leunen sterk aan bij de allereerste Spock’s
Beard cd met zelfs de Spaanse gitaar! (“Sleeping Jesus”, “The
Promise”) De harmonie vocals en canon koortjes die zo herkenbaar
zijn ontbreken natuurlijk ook niet. Het verschil met de eerste
albums is dat de verschillende thema’s tegenwoordig aparte songs
zijn terwijl ze vroeger in grotere songs waren verwerkt. Dit is
gemakkelijker om ze apart op te zetten, maar eigenlijk is het één
song want alle nummers vloeien in elkaar, net zoals op “Snow” al
werd gedaan.
Kort
samengevat komt het er hier op neer dat alle registers zijn
opengetrokken om alle voorgaande albums met grandeur te kunnen
overtreffen en dat Neal Morse daar met brio is in geslaagd.
Eigenlijk rest me nog alleen de vraag waarom hij nu eigenlijk Spock’s
Beard heeft verlaten, want aan die religieuze teksten alleen kan het
niet gelegen hebben. En ik denk dat geen enkel ander lid van Spock’s
bezwaar zou gehad hebben om samen met hem dit album te maken. Dus
moet het iets anders zijn … maar wat? Ik heb al verschillende demo’s
van Neal Morse gehoord met basis ideeën zoals hij dat noemt maar
waar ik van vond dat ze al zo tot in de details afgewerkt waren dat
ik me afvroeg wat voor inbreng de andere muzikanten nu nog hadden.
Neal is gewoon een allround rasmuzikant die bijna niemand nodig
heeft om zijn ding te doen en dit bewijst hij eens te meer met deze
“getuigenis”! De meeste mensen kunnen in het beste geval zichzelf
herhalen, maar het is maar weinigen gegeven om zichzelf steeds maar
te overtreffen. Blijkbaar iets waar deze man geen problemen mee
heeft.
Mega super cd !!!! |
