|
De term
‘progressieve rock’ kan heel ruim geïnterpreteerd worden. Als je
beide delen als conditio sine qua non beschouwt voor het catalogeren
van bepaalde bands, dan valt een groep als Massive Attack eigenlijk
uit de boot. Echter, door haar unieke benadering van het muzikale
universum verdient deze in Bristol gestationeerde triphop band wel
het predikaat ‘progressief’. Vier jaar na het erg sterke ‘Mezzanine’
staat de groep weer helemaal op het voorplan met het nu al erg
succesvolle ‘100th Window’.
Veel is er qua
stijl niet veranderd; er wordt als vanouds duchtig geëxperimenteerd
met klanken en stemmen en nog steeds dient Massive Attack een
cocktail van verschillende stijlen op (hiphop, jazzdance, ambient),
overgoten met een ferme scheut psychedelische dub-effecten. Deze
handelswijze roept duidelijk parallellen op met het werk van Peter
Gabriel : alle stijlkenmerken en invloeden worden laag op laag
gestapeld tot er een wat vreemde geluidssubstantie tot stand komt
die, al naargelang de stemming waarin je verkeert, nu eens
hypnotiserend of dreigend overkomt maar op andere momenten dan weer
broos en zelfs gevoelig klinkt. Het is maar hoe je deze muziek
ervaart, maar de groep slaagt er steeds weer in die veelheid aan
impressies en emoties in muziektaal te kunnen transformeren. Elke
beluistering doet nieuwe elementen, die onderhuids aan het broeien
zijn, naar de oppervlakte stijgen zonder dat ze als een zeepbel uit
elkaar spatten, maar eerder op een stiekeme manier in je bovenkamer
gaan nestelen. Ook hier loopt het pad van de groep min of meer
gelijk met dat van Peter Gabriel.
Toch wel een
kleine verrassing op ‘100th Window’ : de afwezigheid van Liz Frasier.
Geen idee waarom ze er deze keer niet bij is, maar ik moet er wel
gelijk aan toevoegen dat de bijdrage van Sinéad O’Connor wel erg te
smaken is, te oordelen naar het tedere ‘What your soul sings’ (let
vooral op die mooie harpklanken) of het lichtjes dreigende ‘A prayer
for England’.
Kortom, er
valt weer heel wat te beleven op deze nieuwe Massive Attack. Hoewel
ze minder contrasten bevat dan de 3 voorgangers (en dus een nog
hoger psychedelisch gehalte bevat), blijft het een intrigerend en
mysterieus muzikaal landschap, dat er bij elke beluistering anders
uitziet. Boeiend ! |
