Jeff Hodges : vocals, keyboards, samples & loops
Eric Sands : fretless & fretted bass, guitars
Steve Carroll : lyrics, esoterics
Guest musicians:
David Ragsdale : violin
David Smith : drums, percussion
Jimmy Mouton : drums
Adam Stoker : drums
Trish Howell : backing vocals

Man on Fire is eigenlijk een Amerikaans duo, dat met hun gelijknamig debuut uit 1998 nogal wat positieve reacties wist los te weken, niet in het minst door de presentatie van een aanstekelijke mix van diverse stijlen, gaande van neoprog tot hardrock, overgoten met een aan de jaren tachtig schatplichtige sound. Tot zover de geschreven pers, want zelf kan ik geen oordeel vellen over de eersteling van MOF (mijn excuses overigens voor deze schrijfwijze).

Vijf jaar later kan ik dat wel doen m.b.t. tot de opvolger, ‘The Undefined Design’. Om de muziek van deze tweemansformatie toch enigszins te kaderen, kan de omschrijving van hun debuut best nog een tweede keer, wat mij betreft. Het klinkt behoorlijk gesofisticeerd, maar in essentie zijn alle songs vrij eenvoudig qua opbouw, wat hun affiniteit met het neoprogressieve genre nog extra onderlijnt. Het frequente gebruik van samples en loops maakt dat het geheel wel een vrij steriele en synthetische indruk nalaat en kan het vrij matige compositorische talent van het duo nauwelijks verhullen. De jaren tachtig mogen dan weer ‘in’ zijn; het typische prefab-geluid van die periode is niet van die orde dat we weer met z’n allen moeten gaan juichen. Als tegengewicht probeert Eric Sands af en toe zijn duivels te ontbinden op gitaar, maar ik onthoud vooral zijn erg geslaagde passages op fretloze bas. Jeff Hodges, de andere helft van Man on Fire, slaagt er meermaals in om mooie, sferische klanktapijten uit zijn toetsenarsenaal te voorschijn te toveren, maar hij probeert even zo vaak de trukendoos te hanteren om het geheel wat op te smukken, zonder daarbij de songs naar een hoger niveau te tillen. Jammer, want op sommige momenten, zoals in de uit 3 delen bestaande openingstrack, laat de groep toch horen wat in zijn mars te hebben. Maar alles staat of valt met de sterkte van het songmateriaal en het is met name op dat vlak dat het eindresultaat wat dunnetjes uitvalt. Zelfs de bijdragen van gastmuzikanten zoals David Ragsdale bijvoorbeeld, kunnen niet verhelpen aan dit euvel, hoewel ze zeker te smaken zijn, zoals in het slotgedeelte van ‘Where is the light ?’. ‘Great divide’ is vrij exemplarisch wat de algemene teneur op dit album betreft : veel goede ideeën, sterke muzikale passages en ook in melodieus opzicht zeker niet slecht, maar net zoals bij vele andere songs te weinig prangende momenten om echt te kunnen boeien.

‘The Undefined Design’ is zeker geen slecht album, maar klinkt wat te vlak, zonder al te veel nuances om echt een beklijvende indruk te kunnen nalaten. Dat beide protagonisten nochtans heel wat stijlen aankunnen, valt zeker niet te ontkennen. Ik gun ze het voordeel van de twijfel.