Guy LeBlanc : Hammond orgel, akoestische en Fender Rhodes pianos, Hofner clavinet, Korg, zang
Marc Spénard : gitaar, zang
Daniel Lacasse : drums, percussie
Don prince : 4- en 6-snarige bas en fretless bas
Jean-Pierre Ranger : lead zang, bas pedalen

Naast zijn drukke bestaan bij Camel heeft toetsenist Guy LeBlanc de laatste jaren al zijn tijd gespendeerd aan het opnemen van de “Heretik” trilogie. Nu dit epos achter de rug is heeft hij wat ouder materiaal van onder het stof gehaald dat bedoeld was als opvolger voor het album “Parallel Eccentricities”. Leuk om weten is dat Guy hiervoor de originele bezetting van Nathan Mahl weer bij elkaar heeft gekregen. Het resultaat is dan ook een stuk snediger, meer aanleunend bij fusion, dan het “Heretik” materiaal. De Hohner Clavinet en Hammond eisen een prominente rol op in opener ‘Without Words’ terwijl ook het baswerk stevig in de mix werd gezet. Als je goed luistert naar ‘Between Here and There’ dan komen twee namen zéér dicht in de buurt bij datgene wat je hoort : Brand X en National Health (die in m’n platenkast trouwens net na Nathan Mahl staan !). Dat laatste voornamelijk vanwege de keyboardklanken van LeBlanc die dicht gaan aanleunen bij het talent van Alan Gowen. Met het titelnummer harkt de groep in de tuin van voorbije glorie Gryphon door het geheel stijlvol Middeleeuws in te kleuren. Enig minpuntje hier is wellicht de onzekere stem van ene JP Ranger. LeBlanc voelt zich als een vis in het water als hij zijn kunnen op de Hammond mag etaleren waardoor gitarist Mark Spenard eerder een secundaire rol krijgt toebedeeld. Wanneer één van m’n favoriete instrumenten, de Fender Rhodes, tijdens ‘Beyond the Rims of Despair’ aan de bak komt krijgt het geheel een Canterbury vernislaagje mee. Tijdens uitsmijter ‘A Call to Arms’ krijgt bassist Don Prince ruim de tijd om zijn techniek te demonstreren terwijl drummer Dan Lacasse eventjes de experimentele toer kan opgaan. In tegenstelling tot de “Heretik” trilogie wordt hier af en toe een vocaal stukje gebracht doch laat je hierdoor niet van streek brengen want het gros op deze “Shadows Unbound” is van een instrumentale natuur waarbij het hoofdaccent is weggelegd voor Guy LeBlanc. Met de nadruk op het fusion element zullen zowel fans van een stevige brok symfo als goed in elkaar geknutselde jazzy stukken hier zeker een aangename plaat aan beleven.