|
Dit is muziek
waar je je tijd voor moet nemen. Mijn eerste reactie was : hemel
wat een instrumentale moeilijkdoenerij alweer. Zo makkelijk kom je
er als recensent niet vanaf natuurlijk. En dus begon ik de Cd te
draaien te pas en te onpas, tijdens de afwas, als achtergrondmuziek,
een luisterbeurt met de koptelefoon, je kan het zo gek niet bedenken
maar ik wou dit raadsel ontrafelen. En een beetje vertrouwd raken
met al dit instrumentaal geweld dat over ons uitgegoten wordt. En
dan blijkt ‘Heavy meddle’ een differentieel album te zijn dat
aanvankelijk stevig van leer trekt, maar ook uitstapjes naar de
fusion kent (Better days ahead). Het huiveringwekkende gitaarspel
van Carl Roa weerspiegelt een ruim palet aan invloeden en
muziekstromen.
Een kijkje op
de website leert ons dat dit het tweede instrumentale album is van
deze Amerikaanse band. Alle geïnteresseerden raad ik aan even te
luisteren naar de ‘tunes’ die daar voorradig zijn. Zoals gezegd
begint het album vrij stevig maar weldra kiest Roa het ruime sop met
melodieus gitaarspel en introspectieve vingeroefeningen die me doen
denken aan een man als Steve Vai. Ook ‘Battle axe’ kent een stevige
rockbeat maar door op tijd en stond een adempauze in te lassen
krijgt de luisteraar zelden het gevoel naar adem te moeten happen.
‘Godspeed’ is zelfs een bijzonder sterk nummer met een beklijvende
melodie die de losse ritmes aanvult op ’n leuke manier. Ook in
favorieten ‘Heavy meddle’ en ‘N.S.D.’ blijft oudere rock (Deep
Purple) de basis maar dit is slechts een vertrekpunt voor de
eigenzinnige composities van dit drietal.
Uiteindelijk
groeit dit album tot ééntje dat niet ongemerkt voorbij mag gaan op
deze website. Persoonlijk heb ik moeite om het album in één ruk uit
te luisteren, want door de ontbrekende zanglijnen slaat de verveling
toe bij mij. Voor muziekliefhebbers die uit de bol gaan van
techniek en aardige spielerei (een nummer kent dixie invloeden) is
dit echter een album dat ze met veel plezier zullen draaien. |
