|
Deze keer hoefden
we niet lang te wachten op het nieuwe Magellan album. De reden is
waarschijnlijk het feit dat Trent Magna Carta verlaten heeft en
getekend heeft bij Inside Out en ook dat hij tussenin niet bezig was
met andere projecten zoals voorheen met The Explorers Club en
Leonardo. De problemen met Magna Carta en de nieuwe start bij Inside
Out hebben ertoe geleid dat ze een krachtig en sterk kunstwerk
hebben afgeleverd.
Ze combineren
klassieke seventies progressieve rockklanken met wat hardere
gitaarrifs. Ze gebruiken ook een speciale manier in het samenbrengen
van verschillende stemmen in de zang. Vooral het langste nummer
“Killer Of Hope” bevat al deze ingrediënten en moet alle
progrockfans aanspreken. Alles is aanwezig, mooie keyboard
structuren, sterke vocalen, symfonische en bombastische stukken en
complex en prachtig gespeeld drumwerk van Jason Gianni. Op dit album
zijn de stukken veel korter dan wat we gewoon zijn van Magellan.
Twee nummers halen zelfs de drie minutengrens niet. Eén daarvan is
“Bach 16”.
Dit begint met
een piano intro gespeeld door gastmuzikant Stephen Imbler. Het is
een gedeelte van de “Goldberg Variation #8” van J.S. Bach.
Het nummer eindigt met een blaasensemble.
Het andere
“shorty” is “Confessor’s Overture”, een enorm vaardig gespeelde
toetsensolo en ook prachtig pianospel van Trent Gardner.
Maar de kracht en
de energie zijn er al onmiddellijk terug in het volgende nummer. De
drummer, Jason Gianni, levert prachtig werk op dit album. Hij doet
me meestal enorm denken aan Mike Portnoy. Hij is de auteur van een
binnenkort te verschijnen boek met de titel “The Drummer's Bible:
How to Play Every Style from Afro-Cuban to Zydeco", wat hij al
onmiddellijk in de praktrijk kon brengen op “A World Groove”. Dit is
een zeer eigenaardig nummer, toch zeker voor een progressief album.
Het begint met een Afrikaans of zal ik het “world music” drumwerk
noemen, (antropologie was nooit mijn sterktste vak) en de rest van
het nummer staat bol van vreemde ritmes en muziek. Het is even
wennen, maar het groeit met de tijd. Dit is eigenlijk ook van
toepassing op de rest van de CD.
Toch een paar
negatieve opmerkingen. Ik ben niet altijd gelukkig met de zang. Ik
houd wel van hun stemmen maar in veel gevallen klinken hun
zanglijnen en ook de samenzang alsof ze geschreven werden voor een
blazersensemble. Ik had ook liever een kalmer nummer terug gevonden
om de luisteraar even op adem te laten komen. Elk nummer is complex,
vol energie en alle muzikanten zijn steeds druk bezig. Een ballad of
semi-ballad had voor mij van dit album een echte topper gemaakt, of
misschien had zelfs een kalme gitaarsolo de oplossing geleverd. Een
deel van “Feel The Cross” gaat in die richting maar slechts in het
tweede gedeelte en dat is reeds tijdens het laatste nummer.
Het is echter
wel degelijk het beste album van Magellan sedert “The Hour Of
Restoration”. Mijn voorkeur gaat echter nog steeds naar Trent’s “Leonardo”.
Deze “Impossible Figures” is in elk geval iets voor zowel
progressieve als progmetal fans. |
