Toen de dubbelaar ‘Anthology’ twee jaar geleden werd uitgebracht werd het duidelijk hoe verrassend veel goeie muziek er door België’s progband nummer éen was voortgebracht.

Sinds zij terug op het voorplan traden met het sterke ‘Virtual sun’ bewees de band nog altijd zijn ereplaats waard te zijn. Er is natuurlijk geëxperimenteerd geweest met wat meer commercieel materiaal, maar dat heeft de fans nooit kunnen afschrikken. De hoogdagen van lange, epische stukken ligt immers ver achter ons. In de plaats daarvan levert Machiavel ons een selectie van originele composities, gebaseerd op sterke melodieën en onderschreven door een solide rockbeat. Met ervaren rotten zoals gitarist Thierry Plas en Hervé Borbé (ooit toetsenist in Now, de Belgische Yes van begin jaren negentig), en natuurlijk het unieke stemgeluid van Mario Guccio wordt de band beter met de jaren. De tijd van vergezochte arrangementen is voorbij en wat we krijgen is een perfecte balans tussen toegankelijkheid en finesse, tussen rechttoe-rechtaan rock en authentieke sounds.

Op ‘Vitual sun’ konden we meteen enkele Led Zeppelin –referenties ontwaren, dus werd ik vrij nieuwsgierig op welke manier de band de draad na 5 jaar weer zou oppakken.

Opener ‘Time is like a river’ biedt dadelijk een origineel geluid: een slide gitaar op een catchy refrein, een onvervalste FM-radiohit! Het leuke aan Machiavel is de diversiteit van hun materiaal op hetzelfde album. Als dat de definitie van progrock moet zijn, het zij zo!

‘Wild as the wind’ heeft nog zo’n fantastische mooie melodie die doet denken aan de eerste dagen van Paul McCartney’s Wings (denk maar aan ‘Maybe I’m amazed’ en je komt dicht in de buurt) met fraaie strijkersarrangementen van Borbé en spaarzame doch effectieve gitaarlicks van Plas. Niet verbazend was dit de eerste single die van het album werd getrokken.

De ongeveer 25 jaren ervaring hebben duidelijk hun vruchten afgeworpen als het aankomt op presentatie van muziek en het vermengen van soft en hard. Dreams and fascination’ is nog zo’n voorbeeld van: beide worden vermengd in een traag ritme maar het geheel wordt opgevoerd door Borbé’s synthsounds en Plas’ heavy riffs. Guccio’s stem wordt hier zelfs door de vocoder gehaald!

De pure klasse van de band blijkt niet zelden door het weglaten van arrangementen. Denken we aan de ‘unplugged’-rage waar klassiekers worden ontdaan van elk ornament om toch een fantastische song te verkrijgen: hetzelfde kan gezegd worden van ‘Breathe’, gebouwd rond een spaarzame piano met daarop Guccio’s  ongelooflijke stem. Een parel!

De introkeyboards voor ‘Killing life’ is een mengeling van Genesis en Supertramp, vooral in de cleane toetsenpartijen. Het is één van de meer progressieve tracks op het album en bevat veel instrumentale en vocale acrobatieën die blijven groeien kwestie power en emotie. Moest het gezongen zijn door Steve Wilson zou het degelijk Porcupine Tree –materiaal kunnen zijn.

Eén van de voordelen van Machiavel is dat zanger Mario Guccio en drummer Marc Ysaye soms de leadzang van elkaar kunnen overnemen. Dat kun je horen in ‘Save my soul’, wat klinkt als een zachte bries (zemige strijkers, akoestische gitaar en wat mellotron naar het einde toe).

Tenslotte komen we toe aan een song die zo van een Zeppelin-LP had kunnen geplukt zijn.

‘Out of you’ is de perfecte Led Zep-reünie zonder een origineel bandlid! Opnieuw levert Plas het belangrijkste materiaal voor wat ongetwijfeld een live-favoriet zal worden! Het stukje waarin Borbé wat strings laat horen komt zeer dicht in de buurt van ‘Kashmir’ (een cover die  hij overigens met Now vaak gedaan heeft).

Vorig jaar overleed ook Pierre Rapsat. Met de afsluiter ‘So long’ doet de band een eerbetoon aan hem als hun goeie vriend en muzikaal icoon. De geknipte versie is uitgebracht als tweede single, maar hier krijg je de volledige 7’28” versie te horen. Opnieuw gefundeerd op akoestische piano wordt het nummer naar de hoogte getild door Guccio’s unieke stem. Er zit ook een passage in waarbij piano en gitaar elkaar complementeren op een bluesy manier. Het wordt een beetje riskant wanneer men het pianowerk laat overvloeien in een experimentele jazz-passage, en dit laat zien wat voor een onderschat talent Borbé eigenlijk is! Het suggereert schrijnend Rapsat’s verlies in zijn strijd tegen kanker en de laatste ademstoot vliedt weg met het laatste pianoakkoord. Adembenemend, en ongetwijfeld het meest emotionele gedeelte van het album.

D’er zijn ook enkele middelmatige tracks op de CD, zoals ‘The real show’, wat van The Scabs had kunnen komen, ‘Clowns’ is een uptempo rocker die wat van Aerosmith heeft, en met ‘You’re the woman’ heb je een standaard rocksong met een refrein dat net iets te vaak wordt herhaald.

Hoe dan ook: in het totaalbeeld is de kwaliteit van de overige nummers zo sterk dat dit album aanzien mag worden als één van de all time hoogtepunten in de carrière van Machiavel, ook wat betreft de productie ervan. Zonder twijfel zullen zij met een flink deel van dit nieuwe materiaal hun live shows tot ware happenings maken…Be there !!