Dit album was zonder enige twijfel cd van de maand geworden. Was, inderdaad! Indien we nog in het jaar 2003 waren geweest. We kunnen moeilijk dit album nu nog cd van de maand maken. Het is al uitgebracht in juli 2003! Ik kan niet begrijpen hoe het komt dat dit prachtalbum nu pas bij ons terecht komt. Maar ja, beter laat dan nooit.

Voor de echte liefhebber van progressieve rock is dit een Godsgeschenk. Juist nu iedereen dacht dat dé progressieve rockband bij uitstek (Spock’s Beard) misschien niet meer de hoogtes gaat halen die we van hen gewend zijn, komt er een nieuwe Amerikaanse band opzetten die gemakkelijk het niveau van Spock’s haalt. Dit album omvat zowat alle stijlen die we kennen binnen het genre. Je hoort flarden Genesis, Yes, Kansas, Gentle Giant enz. Je kan Little Atlas niet meteen in een vakje stoppen en juist dat maakt het zo goed. Hoewel eerder complex gaan de pakkende melodieën na verloop van tijd toch in je hoofd spelen. Het ene moment klinkt het klassiek, het andere moment dan weer modern. Je denkt hierbij aan allerlei bands zoals Parallel Or 90 Degrees en Echolyn maar dus ook zeker aan Spock’s Beard. Dit is zeker geen progressieve metal en ook geen Neo Prog. Het ene moment klinkt de muziek gevoelig, het andere moment is het weer chaotisch, met kamerbrede tapijten op de toetsen en natuurlijk ook de vereiste gitaarsolo’s. Niemand kan hierbij ongevoelig blijven.

Dit album, ook al is het niet meer zo recent, mag dan ook niet aan je verzameling ontbreken. Je gaat er geen seconde spijt van hebben.

Hopelijk is hun opvolger van hetzelfde kaliber en valt deze dan ook tijdig in onze bus, zodat het een eerlijke kans krijgt om mee te dingen naar de titel van cd van de maand. Deze had in elk geval niet misstaan in de top tien van ons jaaroverzicht. Spijtig, een gemiste kans!!!