|
Franse progressieve rock wordt
steevast geassocieerd met Ange, maar met Lac Placide krijgen we te
maken met een groep muzikanten, die zich niet met het verleden
willen identificeren. Het resultaat is een mix van progressieve
rock, gecombineerd met progmetal, pop, jazz en ambient muziek. Kenmerkend voor
de groep is zeker de samenzang tussen zanger en zangeres, waarbij de
ene in het Frans en de andere in het engels zingt, hoogst
merkwaardig maar toch geslaagd en origineel.
Het album begint nogal vrij verrassend, eerst wat ambient toestanden
met kabbelend water (een thema dat nog vaker zal terugkeren in de
tussen-tracks), en
daarna een gitaarriff, die zowaar aan U2 doet denken. En eigenlijk
blijkt dat deze Parijse groep precies die diversiteit in de muziek
nastreeft, de verschillende horizonten, waar de muzikanten vandaan
komen, is hier uiteraard niet vreemd aan. Zo wordt muziek van de
jaren 80 gecombineerd met progressieve rock en metal, terwijl er ook
af en toe wat Keltische invloeden zijn. De simultane zang in twee
talen is wel vrij origineel, maar wordt volgens mij wat teveel
gebruikt. In ‘Faries and Tales’ hoor je naast enkele hardere
passages, die naar progmetal neigen, op een bepaald moment ook een
orgelsolo, die zo uit een song van The Doors zou kunnen geplukt zijn,
hoogst merkwaardig maar wel leuk.
Growing Circle is bijvoorbeeld een
nummer, waarbij ik de tweede stem zou weggelaten hebben, een mooi
traag nummer met duistere, dreigende trekjes, waarna het tempo weer
wordt opgetrokken met metal-invloeden in combinatie met het
Doors-orgeltje.
Too Real ademt dan weer Dream Theater
uit, vocaal spreekt dit me wat minder aan, maar instrumentaal zit
dit helemaal goed met aardige gitaar- en keyboardsolo's.
Heaven Knows begint met een Floydiaanse
intro en draagt duidelijk een Mostly Autumn-stempel, ook al vanwege
de reeds voornoemde samenzang. De sfeer wordt wel wat agressiever,
naarmate het nummer vordert, en evolueert naar een mix van progmetal,
gothic en jazz. Dit is de stijl, waarin de groep het best tot uiting
komt, een uitstekend (progressief) muziekstuk.
Het laatste nummer heeft een
akoestische gitaarintro (doet denken aan de gitaarsound van Al
Stewart), ...o ja het water bij het begin was ik even vergeten ;-) .
Daarna volgt wat percussie en wat 'atmosferische' toestanden, een
beetje overbodig volgens mij, daarna een hele tijd niks en
vervolgens barsten de gitaren terug los in een progmetal passage.
Eigenlijk hadden ze beter met het vorig nummer het album kunnen
beëindigen, dat had een beter 'orgelpunt' geweest, we zullen het
maar een jeugdzonde noemen.
De productie van het album is niet bepaald vlekkeloos, maar dat
heeft wellicht te maken met het feit dat het hier gaat om een
autoproductie. Toch ben ik aangenaam verrast door deze jonge Franse
groep (toch al bezig sedert 1997), die langzaam aan de weg timmert
om hun plaats in het progwereldje te veroveren. De hoes van het
album roept de sfeer op van een 'ambient' plaatje (en soms krijg je
dit ook geserveerd), maar 'Away' biedt inderdaad heel wat meer. Een
leuk debuutalbum, dat smaakt naar meer!
|
