Glendon Jones : gitaar, akoestische en elektrische viool, elektrische mandoline, cuatro
Ted Casterline : bas, gitaar, piano, zang, loops, akoestische en elektrische gitaren, percussie, samples
Valerie Opielski : toetsen, gitaar, orgel, piano, bas, percussie, clavinet,
Ely Levin : drums, percussie

Progressive Rock

Als ik het Cuneiform label op me zie afkomen zet ik me steeds schrap. Makkelijk is namelijk anders en het label heeft dan ook een boontje voor moeilijk in het gehoor liggende muziek. Voor het uit Brooklyn afkomstige Krakatoa kwartet is dit nieuwe bundel kamermuziek alweer hun derde langspeler. Met een enorm brede waaier aan instrumenten krijgt elk van de zestien nummers dan ook een geheel eigen karakter mee. Zelf plaatsen ze hun muziek tussen “baroque cartoon music”, “progressieve rock” en “chamber punk”. Aan jou om te oordelen of dit in je platenrek thuis hoort. ‘Spiral Dive’ is het soort instrumentale gekte wat best te pruimen is, alsof je Sonic Youth laat samenwerken met een klassiek ensemble. Ook het repetitieve ‘Telegraph’ is uit het goeie hout gesneden met een lekkere viool als rode draad en een drummer die Stewart Copeland probeert te evenaren. ‘Snoopy with Mohawk’ zou dan weer zo uit de R.E.M. stal kunnen zijn weggelopen. In ‘Albatross to Betatron’ komt er plots een beetje socca overgewaaid. Krakatoa kent ook zijn klassiekers en haalt Katchaturian’s ‘Sabre Dance’ door de mangel. Het viertal pakt alle muzikale stromingen aan terwijl het de slappe koord tussen realiteit en fictie bewandelt. Onderlegde muzikanten als ze zijn vatten ze het cynisme van een Zappa samen met de serieuze muzikale benadering van een John Zorn en het ongrijpbare van een Tortoise. Melodielijnen zijn hier vaak zoek doch dit album valt al bij al nog mee vermits de pure avantgarde in wezen achterwege blijft.