|
Dit is weer
eens een bundeling van muzikale krachten die op papier de nodige
indruk maakt. Initiatiefnemer van Khymera is multi instrumentalist
Daniele Liverani (bekend van de rock opera ‘Genius Episode 1) die
maar liefst Steve Walsh (Kansas) kon strikken om zijn tweede album
in te zingen. De songs werden geschreven door de toplaag van de
melodic rock componisten zoals Russ Ballard, Jim Peterik, John
Bettis, Kip Winger, enz… Op drums treffen we Dario Ciccioni en er
zijn ook nog drie zangers voor de achtergrondkoren.
Heel wat input
dus, nu nog het resultaat. De CD begint veelbelovend met het
instrumentale ‘Khymera’ maar wat we daarna te horen krijgen vind ik
toch maar opgewarmde kost die we al zo lang te vreten krijgen.
Misschien komt het door de gladde Amerikaanse productie, misschien
door de uitgekauwde teksten maar mijn persoonlijke mening is dat dit
album nergens vlamt. Goed, de componisten weten allen natuurlijk
vakwerk af te leveren, een zwakke compositie vind je dan ook niet op
deze CD. De zang, de refreintjes, alles is tot in de puntjes
verzorgd en er is plaats voor een gitaarsolo in elk nummer. Alleen
dreigt het spook van de eenvormigheid de kop op te steken en zijn de
songs onderling inwisselbaar.
‘Shadows’ weet
nog enigszins te boeien ter wille van het gejaagde gesproken
fragment, en nummers als ‘Strike like lightning’ en ‘Written in the
wind’ hebben een rockende achtergrond, ‘Living with a memory doet me
aan Giant denken. Er staan ook heel wat slows op het album die nog
de kwaadsten niet zijn, de stem van Steve Walsh maakt veel goed
natuurlijk.
Pomprock, AOR,
noem het wat je wilt, persoonlijk vind ik dit salonrock waar ik echt
wel uitgegroeid ben. Omstreeks 1987 kocht ik dit ook nog wel, maar
toen was er niets anders. Wat we toen als ruig beschouwden,
scheurend op de motor, blijkt nu de Engelse versie van ’10 om te
zien’ te zijn. De AOR of melodic rock fan zal hier wel van kunnen
genieten, anderen eisen beter eerst een random play in de
plaatselijke platenzaak. |
