|
Net als bij
Opeth speel ik al lang met de idee om u via dit kanaal kennis te
laten maken met Katatonia. Het is al lang een groep die volgens
mij niet de aandacht krijgt die ze verdient. Gelukkig zijn ze nu
bezig aan een eerste headlining-tour in Europa, zodat het tij kan
keren. Er zijn meerdere parallellen tussen Opeth en Katatonia.
Niet alleen hun beider afkomst uit Zweden, maar tevens zijn Mike
Akerfeldt en Jonas Renske dikke vrienden die elkaar in het verleden
al meermaals hielpen. Ook duikt Dan Swanö geregeld op als drummer,
mix van de albums, enz…, en dan weten we dat we ons weer in dat
knusse kringetje van opborrelend talent bevinden …
Begonnen als
fervente Paradise Lost en Tiamat aanbidders, voegde Katatonia in de
loop der jaren nieuwe elementen toe aan hun muziek. De grunt werd
vanaf ‘Discouraged ones’ op sterk water gezet. ‘Ghost of the sun’
is een stevige binnenkomer die de trend zet met ronkende gitaren en
een onverstoorbare Renske, als de stoïcijnse adept die zich een weg
baant tussen de verlokkingen. Heel de CD is Jonas trouwens
fantastisch op dreef, het lijkt me dat ie als zanger tot bloei
gekomen is, op tijd en stond aangezet door enige backing vocals van
zijn kompanen. Er wordt hier echter niet alleen aanstekelijk
gerockt, in ‘Sleeper’ wordt de wanhoop al wat aangestift en verrijkt
met onverholen bitterheid over de mensheid. Op zijn sokken komt
‘Criminals’ aangeslopen en dat is net wat deze track illustreert :
een onafwendbare dreiging die kan toeslaan, gevaar en het besef dat
deze aardkloot vol gekken zit die de vreemdste obsessies kunnen gaan
ontwikkelen, hetgeen dit aardse bestaan vult met woede, paranoia en
onmacht.
Een naam die
spontaan bij me opkomt als ik ‘Viva Emptiness’ beluister is Life of
Agony en de integere stem van Keith Caputo. Nog beschouwender wordt
het met ‘A premonition’, met een fragiele gitaarlijn om de muziek op
te smukken. Kan men dit een slow noemen ? Maar dan eentje met een
brede impact, nergens zeemzoeterig, overal bijtend als de pas
gekochte fles Javel. Dit licht en donker spel tussen wanhoop en dat
sprenkeltje hoop aan de einder beheerst vele nummers, vastgeketend
in een perfecte begeleiding met enige zweverige passages. Telkens
uitpakkend met superbe refreinen. In ‘Burn the remembrance’ wordt
daar nog een ruimtelijke sfeer aan toegevoegd; elementen van de
huidige Anathema ontdek ik volop. In de spacey gitaren, het soleren
op fragmentarische basis en door phasing (vervorming) opgaan in een
wervelend ritme (cfr. Judgement – Anathema).
‘Wealth’ werkt
stapsgewijs naar een climax, doorheen emotie en uitbarsting. Het is
een major deal dat de gitaren de stem telkens de ruimte geven om
even op de voorgrond te treden, terwijl tijdens de gitaarmuren Jonas
even pauzeert. Toppunt van introspectie en mijmeren is het
prachtige ‘One year from now’. Enkel piano, ’n strijkje en de
stem. Een tekst om stil te staan bij het verlopen der tijd. Parels
van hypnotische bevlogenheid volgen elkaar nu in snel tempo op.
Stevige rockgitaren als tegenwicht in ‘Walking by a wire’. Allen
echter met treffende melodieën die je bij blijven, waarbij het
repetitief karakter van ‘Complicity’ in geen enkele hersenpan zou
mogen ontbreken. Zoveel sferen en toch vloeiend. Een kraker is ook
‘Evidence’ waarbij de gitaren de spanning opbouwen terwijl de zang
semi luchtig verhaalt.
‘Once we were heroes, everything has changed since then’…
‘Omerta’
wordt beschouwd als de vreemde eend in de bijt. Akoestische gitaren
met folky inslag, maar het is niet eens vreemd : dit nummer zou niet
misstaan hebben op het ‘Damnation’ album van Opeth. We sluiten al
dit moois af met een psychedelisch bombardement ‘Inside the city of
glass’, fluisterstemmen en kippenvel alom waar de gitaar nog één
keertje mooie melodietjes weeft doorheen het geheel. Goh, ik kan
maar 1 ding zeggen : gaan kopen die hap ! En draaien, draaien, hard
draaien. Het is verslavend ! |
