|
Melancholia is
een conceptalbum, gebaseerd op de roman Nausea van Jean-Paul
Sartre. Waarschijnlijk daarom dat de verteller vóór elk nummer een
kleine bindtekst in het Frans geeft. Vreemd als je weet dat de
nummers in het Engels gezongen worden. Vreemd is ook het adjectief
dat aan deze cd kan gekoppeld worden.
De muzikanten
van Inquire weten wat progrock is, zoveel is duidelijk. Het eerste
nummer begint veelbelovend met een typische progrock combinatie van
gitaar en synthesiser. De hoop wordt echter maar vier minuten
vastgehouden, want dan begint een bijna kakafonisch geëxperimenteer
met klanken waartussen gitaar, drums, en synthesiser proberen
overeind te blijven. Helaas blijft dat experimentele zowat de hele
plaat overheersen.
Het verhaal is
blijkbaar als prioriteit naar voren geschoven en dat is jammer, want
als luisteraar krijg je de indruk dat men vooral een verhaal wil
vertellen, ondersteund door met klanken opgewekte sfeerbeelden.
Daardoor worden de muzikale kwaliteiten van de groep naar de
achtergrond geschoven. Af en toe word je vergast op een mooie
gitaarsolo of een Wakeman-achtig pianostukje, maar geen enkele
melodielijn wordt vastgehouden. De cd staat bol van de – vaak
irritante – tempowisselingen en stijlvariaties. Dit geeft een zeer
onsamenhangende indruk en dat zal niet alleen voor mij enerverend
zijn, vrees ik.
Om een
voorbeeld te geven: een nummer dat begint met onbestemde,
experimentele geluiden, afgewisseld met mooie synthesiser-klanken,
dan overgaat in een (Franse) vertelling met sobere piano-begeleiding,
om vervolgens te evolueren naar een stukje hard-rock, sympho-rock en
dan eindigt met een onvervalste kindermelodie, is voor mij toch van
het goede teveel.
De tweede cd
Welcome to my rock and roll duurt (gelukkig) slechts 18
minuten. Het is hun versie van de derde orgel-symphonie
(gecomponeerd tussen 1906 en 1919) van de Frans compinist Louis
Vierne. Ook hier is nauwelijks sprake van samenhangende
melodielijnen en kan je misschien beter van een muzikaal experiment
spreken.
Misschien zou
Inquire zich beter wat minder wagen in de experimenteerzones, want
de stukken waarin ze echt musiceren, doen je verlangen naar meer… |
