|
Neen, je ogen
bedriegen je niet, ik heb wel degelijk “The Gathering” ingevuld als
genre voor dit album. Ik kan ze niet vergelijken met iemand anders.
Ze hebben een sound gecreëerd, die gegroeid is van album naar album.
Een sound, die volwassen geworden is op “Souvenirs”. Een
volwassenheid die er ook gekomen is door hun onafhankelijkheid, nu
ze hun eigen label hebben. Als je echt aandringt om toch een naam te
hebben als referentie, dan komt misschien Porcupine Tree het dichtst
in de buurt. Vooral de opbouw van de nummers wijst in dezelfde
richting. Elk nummer is een emotie, een gevoel dat groeit zonder
enig onderscheid tussen koepletten en refreinen. Ze noemen het zelf
“trip rock”. Hans Rutten gaf de definitie “soundscape” aan sommige
van hun nummers die zouden kunnen gebruikt worden als
filmsoundtracks. met een psychedelisch trekje. Het album is een
vervolg op “How To Measure A Planet” en hun laatste EP “Black Light
Disctrict”, maar dan sterker, met meer emotie, gesluierd in een
donkere, alom aanwezige sfeer. Hoewel ze zelf beweren dat het geen
concept album is, zou ik bijna durven beweren dat het er wel één is.
Geen concept-album met een verhaal maar wel een concept naar de
muziek toe.
Het is geen gemakkelijk album, het duurt lang om het te leren
kennen, maar het is de inspanning meer dan waard.
De stem van Anneke
is ook veel volwassener geworden. Dit betekent niet dat ze vroeger
niet goed was, maar ze klinkt formidabel, met veel emotie en veel
afwisseling in haar stem.
Als je voor de
eerste keer naar de nummers luistert, lijkt het alsof Anneke een
ander nummer zingt dan de muzikanten, maar het valt allemaal op zijn
plaats na een paar beluisteringen. Het is juist dit “ niet volgen
van de instrumenten” dat maakt dat Anneke zo goed op de voorgrond
komt. Ze is steeds goed hoor- en verstaanbaar.
De muzikanten treden bijna nooit op de voorgrond voor een solo, maar
ze bouwen allemaal mee aan de sound. Al hun klanken zijn op een
perfecte manier aan elkaar gelijmd.
Het eerste nummer
“These Good People” is reeds één van de beste songs. De schitterende
hoge zang, met een stijl die mij doet denken aan Carmel, is het
voornaamste ingrediënt van deze “catchy” track. De piano en enkele
“reversed” ritmische geluiden zijn de andere belangrijke bouwstenen.
“Even The Spirits Are Afraid” is opgebouwd rond een complex ritme.
“Broken Glass” stond reeds, in een akoestische versie, op “Black
Light District”, maar de electrische versie klinkt stukken beter.
Prachtig nummer.
Een
“spacey” effect op de stem van Anneke laat je wegdromen met het
tragere nummer “You Learn About It”.
Dit dromerig gevoel wordt overgenomen door de gitaar op “Souvenirs”,
mijn favoriete nummer. Vooral het tussenstuk wordt gezongen op een
nonchalante manier, het beste wat ik ooit van Anneke gehoord heb.
“Monsters” is het meest up-tempo nummer, zonder het algemene gevoel
van de CD te verliezen.
Schitterend!!
De
tekst van het psychedelische “Where Do We Go From Here” zijn van de
hand van Zlaya Hadzich, de producer die prachtig werk leverde op
“Souvenirs”.
Ik heb slechts één
negatieve opmerking. Het ganse album is aan de trage kant en je
blijft wachten op een explosie die er niet echt komt.
De promo bevat slechts 8 nummers, zodat ik niets kan vertellen over
de andere twee nummers. Misschien zit daarin juist datgene waarop ik
wacht. Jammer dat ik het langverwachte “A Life All Mine” met
Trickster G, waarover Anneke en Hans zo lovend spraken tijdens
hun interview, niet kon horen. Er is slechts één manier om dit
te weten te komen, koop “Souvenirs”.
Sommigen onder jullie zullen beweren dat dit geen
progressieve rock is. (alhoewel je het op zijn minst letterlijk
progressief kan noemen), maar ik weet dat een groot aantal progrock
fans ook van The Gathering houden. De fans van het vroegere The
Gathering zullen het moeilijk hebben om zich aan te passen, maar de
groep zal zeker nieuwe fans overtuigen met dit meesterwerk. |
