|
Hannover is de
geboorteplaats van groepen als de Scorpions, MSG en Victory. Maar
we zijn inmiddels zo’n 20 jaar verder en een nieuwe generatie
muzikanten staat te trappelen om enige bekendheid te verwerven.
Onder hen Galloglass, ontstaan uit Serpent Moves in 1999. Hun
eerste CD ‘Legends from now and nevermore’ is opgenomen in de
Wolfsbrug Gate Studio en Himling Ground Studio en geproduceerd door
Olaf Reitmeier (Luca Turilli, Kamelot, Gen Barrel).
Na een gil die
me het ergste doet vrezen ontpopt zanger Carsten Frank zich tot
gangmaker van de CD. De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Zijn
stemgeluid doet me erg denken aan Michael Kiske van Helloween, soms
ook Geoff Tate. Invloeden van de vroegere speed metal, Blind
Guardian, koortjes, hakkende ritmes, het raakt me niet echt meer tot
de groep reeds in het tweede nummer ‘Ancient times’ plots een mooi,
traag stuk en een gevoelige solo inlast. Het melodietje doet me aan
van alles denken, maar als er dan nog een jankend viooltje de mannen
achterna holt mag Galloglass een bank vooruit
Dat viooltje
en middeleeuws koorzang zet ook ‘A wintertale’ in. Galloglass
slaagt erin ondanks alle doorprikbare bombast een epische sfeer te
behouden die boeit. Hier kan men zich zo wanen als onwennige
genodigde op ’n middeleeuws drinkgelag bij een smeulend kampvuur
waar de drank rijkelijk vloeit en het malse everzwijn inmiddels
half verorberd aan het spit bengelt. Carsten zingt mooi en weet dat
ie niet te veel moet gillen om te imponeren.
‘Remember the
fire’ opent met dreigende gezangen die zo van een Cradle of Filth CD
geplukt lijken (en dan heb ik het over de majestueuze intro’s van
COF, niet over Dani’s stem) Een aangename balans tussen wervelende
ritmes en sterke refreinen doet dit nummer voor altijd in je geest
nestelen. En het is weer de viool die de meerwaarde geeft.
Tevens staan
er ook een aantal vlugge nummers op de CD zoals het stomende
titelnummer en het jagende ‘Eye to eye’. De gitaristen Kai en
Norbert zetten over heel de lijn een erg sterke prestatie neer. De
invloed van Queensryche wordt geëerd in ‘The conjuring’, energiek in
hogere sferen opererend. Maar gevolgd door een bijna zeurderig
viooltje is dit weer net iets anders. Ook folkinvloeden treffen we
aan en meer bepaald in het serene ‘The quest’ waar ook zanger
Carsten weer in topvorm is, begeleid door een fluitje van de
rattenvanger van Hamelen. En met ‘The last stand’ gaat de beuk er
nog eens lekker in.
Ik vind dit
een speciale CD die ik graag beluister en dit komt mede door de
arrangementen waardoor Galloglass net iets anders klinkt. Aan de
basisbezetting zijn zoveel instrumenten toegevoegd die maken dat ik
dit een erg beloftevol debuut vind. De CD eindigt met een
interventie van de viool, om deze troef nog eens te accentueren. |
