|
Ik kan geen hoogte krijgen van dit, voornamelijk solo-project van
Robert Burger.
Het is een gitaargetint album, al is het geen louter sologitaar-epos.
Steve Hackett komt af en toe om de hoek kijken, maar de vergelijking
gaat niet op : de muziek van The Gak Omek is een mix van
instrumentale progressieve rock, in een bad van jazz fusion,
electronica en psychedelisch water.
Solo, dat wel vermits Robert Burger alle instrumenten ook zelf
bespeelt, hier en daar wat geholpen door vrienden. De opbouw van de
nummers is dan ook vaak dezelfde waardoor de spanning en aandacht
moeilijk vast te houden zijn tot op het einde van elke track.
De eerste track start nogal spacy en winderig terwijl gitaar en
dreigende ondertoon de spanning stilaan opbouwen. De tussenstukken
volgen zich dan in sneltempo op : een stukje Pink Floyd, een
basisbeat, wat spacy jazz, een stevig ritmisch gedeelte, maar
ondanks de bewust dissonantie helaas niet altijd even toonvast.
Het tweede nummer lijkt al vlug op het eerste, maar daar zitten de
drummachine & de identieke gitaarklank voor veel tussen. Na een
aantal minuten begint die klank zelfs irritant scherp te snijden,
hoewel de continuïteit in de nummers ditmaal wel verzekerd lijkt.
In zoverre zelfs dat ik vaak merk dat ik al 2 à 3 nummers verder ben
dan hetgeen ik denk te beluisteren. Pas tegen het laatste nummer
merk ik een verandering in stijl naar een meer jazzy-sfeer,
voornamelijk door de toevoeging van trompetgeluiden in een
Vraag-en-Antwoordspel met de gitaar.
In hoofdzaak komt het erop neer dat er een basisdoek wordt gemaakt
door bas- , keyboard- en de drumcomputer, waarop Robert met z’n
gitaar dan begint te schilderen. Dat hij de tijd daarbij uit het
oog verliest verklaart de lengte van de meeste tracks en stijgt ook
het improvisatiegevoel gehalte.
Om een instrumentaal album staande te houden is veel
compositiekennis, technisch meesterschap en nog veel meer
creativiteit nodig. Technisch is er op het gitaarspel van Burger
niets aan te merken, maar in die laatste sectie scoort dit album
mijns inziens ondermaats vermits de muzikale ideeën te breed
uitgesmeerd worden om tot het einde te kunnen boeien.
Vermoedelijk bestaan er liefhebbers voor deze muzieksoort, maar
helaas reken ik mezelf niet tot deze categorie. Oordeel zelf op de
website van The Gak Omek, waar een aantal muziek-samples te
beluisteren zijn. |
