Marty Friedman heeft meer dan 10 miljoen albums verkocht met de multi-platina groep Megadeth. Hij heeft ook een toegewijd publiek voor zijn eigen solo albums met orkestrale soundtrack muziek waarvan hij er tot hiertoe al 4 opnam. Marty heeft talrijke keren de wereld succesvol rondgetoerd met Megadeth. Naast het toeren, heeft hij ook talrijke muziek en gitaar “seminars” en “clinics” gehouden in de VS, Japan, Europa en Zuid Amerika. Zijn nieuwe album “Music For Speeding”, toont Marty op zijn best. Als je van zijn eerste solo album “Dragon’s Kiss”, de Cacophony albums en “Go Off” houdt, dan zal deze CD jou zeker aanspreken.

Dat is een gedeelte van de biografie van Marty Friedman die ik mee toegestuurd kreeg met de CD. Dit is één van die CD’s, waarnaar ik een paar keer ging luisteren om hem te leren kennen en te bespreken, om die daarna langs de kant te leggen bij de rest. Maar het album heeft mij in zijn greep gekregen en ik kan het niet aan de kant leggen. Ik vind het werkelijk prachtig.
Je moet natuurlijk van wat hardere muziek houden om dit album te kopen, dus de echte progfan zal dit niet kunnen smaken, vrees ik. De meeste gitaarsolo albums zijn moeilijk om volledig te beluisteren voor mij, meestal haal ik niet het einde in één keer. Maar dit werkstukje was de uitzondering op de regel, het bevat zoveel variatie dat het ten einde is voor je het weet.
Het begint met het opzwepende “Gimme A Dose”, een nummer waarbij je moeilijk op je stoel kunt blijven zitten. Een beetje een Satriani nummer, maar ik ben niet zo’n Satriani kenner, dus verbeter mij als ik verkeerd ben.

“Ripped” is een harder nummer met een aantal verrassende ritmische en instrumentale wendingen. Het wordt ondersteund door een sterke baslijn; Het middenstuk bevat een mooi kalm stuk, gespeeld met een aanslagloze gitaarklank. De snellere stukken zijn indrukwekkend.

“Cheer Girl Rampage” is een grappig intermezzo. Het zit vol verrassingen, plotselinge breaks, synth geluiden, fluitjes, belletjes,... en het eindigt in een kakafonie van klanken.
“Lust For Life” is een kalm nummer met piano en een zeer sterke melodie. Het wordt na een tijdje iets harder, maar het blijft een prachtige ballad.

“Lovesorrow” heeft een bluesy begin, bevat een deel akoestische muziek op een flamenco gitaar, maar verandert ook af en toe in een symfonische climax, alsof een gans symfonisch orkest meespeelt. Dit moet de synthistration door James Jacobson zijn die vermeld wordt in het CD boekje. Prachtig nummer!!!
“Corazon De Santiago” is een sentimentele track, wisselend tussen akoestische en electrische zachte gitaarklanken. Opnieuw een song om te relaxen.

Dit album heeft in mijn kast een plaats gevonden naast Satriani en Vai. Het verveelt nooit, vooral door de variatie in stijl, snelheid, sfeer,...
Als je dus houdt van gitaarmuziek, dan moet dit “Music For Speeding” zeker de weg naar jouw collectie vinden.