Jack Foster : vocals, guitars,

Trent Gardner : keyboards, trombone, percussion

Robert Berry : bass, drums, guitars

Michael Mullen : fiddles (2)

Joe Depre : fiddles (2)

Ken Stout : sax (1)

Jeff Curtis : guiars, harmonica (4)

John Capobinaco : trumpet (7)

Wayne Gardner : guitars  (7)

Shelly Berg (9)

Andy Eberhard : drums (9)

Melanie Myers : lyrics
New Artwork: Mattias Noren

Niet bepaald een bekende naam in het progcircuit en verwacht ook niet onmiddellijk een typische progcd, maar dit is opnieuw één van die aangename verrassingen, die het leven van een recensent af en toe opvrolijken. Nochtans heeft deze cd ook even moeten rijpen, want je moet echt een brede visie op muziek hebben om dit juweeltje naar waarde te oordelen. Gooi wat rock, jazz, klassieke muziek, progrock, pop en westcoast in een trommel, even goed roeren en je komt uit bij Jack Foster. Nu is deze laatste ook niet over één nacht ijs gegaan, want hij kreeg de medewerking van Trent Gardner (Magellan, Explorer’s Club), die o.a. productie en arrangementen voor zijn rekening nam, en Robert Berry (Tempest, Magellan), die naast zijn muzikale inbreng ook voor de opnames in de studio heeft gezorgd. En de teksten komen van Foster zelf en ene Melanie Myers, waarvan de auteur beweert ze zelf nog nooit gezien te hebben.

De naam Jazzraptor is blijkbaar gekozen omdat het gewoon klinkt als Jack Foster, maar jazz heeft toch ook de bovenhand op deze cd. En toch zal de doorsnee progger aan dit schijfje plezier beleven. Qua stemtimbre heb ik vaak moeten denken aan de eerste platen van Gino Vannelli, niet toevallig ook iemand die jazz en klassieke muziek in zijn werk betrekt. De productie is uiteraard vlekkeloos (je verwacht ook niks anders van Trent Gardner), maar vooral de composities en arrangementen zijn uitzonderlijk sterk (en wat een muzikaal talent is die Robert Berry toch).

‘Bohemian Soul’ is een zeer aanstekelijk bluesy progressief nummer met hoog Vannelli-gehalte, afgewisseld met pure jazz-solo’s (Hammond en blazers) en symfonische intermezzo’s.

Totaal anders klinkt het korte ‘Cat’s got nine’, met een introductie waarin Jack zijn west-coast roots niet kan verbergen. Akoestische gitaar en viool maken van dit nummer toch een vreemde eend in de bijt.

Een stuk harder wordt het in ‘Feel it when I sting’, opnieuw een catchy nummer maar met enkele porties ‘progressieve’ keyboards in de beste neoprog-trend, dit zou op geen enkele progressieve cd misstaan. Aan het einde krijg je ook een schitterende gitaarsolo voorgeschoteld.

‘The Shy Ones’ illustreert opnieuw de prachtige stem van Jack Foster, een nummer met opnieuw heel wat verschillende invloeden en tempo’s, een kippevelnummer met uitstekend muzikaal vakmanschap.

Een dance-intro gevolgd door een AC/DC gitaarriff is de voorbode van een echte rocker in ‘Tiger Bone Wine’. De gevoelige snaar wordt geraakt in ‘Dream with you’ met heel veel raakpunten aan Alan Parsons Project, zowel in de trage als de meer up-tempo symfonische passages, de gitaarpartijen doen dan weer aan de eerste albums van Queen denken en enkele neoprog-geluiden geven aan dit nummer opnieuw die variatie, die als een rode draad doorheen deze Jazzraptor loopt.

Een akoestische introductie voor een track, die het midden houdt tussen progmetal en jazz (ja, je leest het goed!), en toch heeft ook ‘Lucifer’s Rat’ ook een melodieus karakter, je kan ook genieten van enkele uitstekende solo’s op trompet en keyboards.

‘Every time you smile’ is voor mij de progsong van 2003, een refrein dat nooit meer uit je hoofd gaat, een zeer melodieuze introductie, ineens opgeschrikt door een heuse progmetal-riff, een dromerige gitaarsolo, kortom dit nummer heeft gewoon alles. Alleen jammer dat dit juweeltje slechts voor enkelen zal weggelegd zijn, want in deze wereld van platte commerciële muziek heeft Jack Foster waarschijnlijk weinig kans. Hopelijk krijgt hij toch ooit de erkenning, die hij bij dit debuut zeker verdient.

Denk bij ‘Nirvana in the notes’ helemaal niet aan Kurt Cobain, want dit is een jazzy nummer, met prachtig pianowerk van ene Shelly Berg, die me doet denken aan die andere jazz-grootheid Oscar Peterson. Alhoewel dit uitstekende muziek is, had ik hier nog wat meer progressieve klanken in dit langste nummer van het album willen horen. Maar dit is dan ook het enige negatiefs wat ik kan bedenken, want dit is duidelijk één van de opmerkelijkste debuutalbums van 2003, alleen is het nog niet duidelijk in welk cd-vakje we dit album moeten terugvinden.

Opmerkelijk aan dit album is tevens dat je het in zijn geheel kan downloaden op de site www.jazzraptor.com , mits betaling van 0.99 USD per track (1.99 USD voor het lange nummer) , het totaal krijg je voor 8.99 USD. De teksten zijn op dezelfde site terug te vinden. En met de huidige interessante dollarkoers is dit misschien het overwegen waard, je zal er zeker geen spijt van krijgen.