|
Soms wordt een mens nog eens aangenaam
verrast. Wie de verkiezing van Idool 2003 wat gevolgd heeft weet
waarover ik het heb. Tegen alle verwachtingen en geplogenheden in
won deze hardrocker met zijn peperkoeken hart deze wedstrijd.
Niemand had dit verwacht, zeker niet in het begin. Toen tegen de
finale aan bleek, dat het Vlaamse publiek duidelijk zijn standpunt
ten opzichte van de in hoofdzaak voorgekauwde muziek van VTM bekend
maakte, moesten bepaalde mensen in allerijl beslissingen nemen en
het roer omslaan om deze keuze van de kijker te volgen. Men had al
“songs” geschreven in boysband stijl! Maar deze waren nu plotseling
niet meer bruikbaar. Een regelrechte overwinning van de dood
getergde rocker in Vlaanderen. Dat uitgerekend op de meest melige
zender iemand zoals Peter Evrard de zangwedstrijd van het jaar moest
winnen kon alleen maar de wraak zijn van de luisteraar (kijker) die
het jarenlange stilzwijgen van degelijke muziek niet meer pikte.
Uitspraken van kijkers die duidelijk maakten dat ze het softe genre,
zonder diepgang of spanning, grondig beu waren bewezen dat het hoog
tijd werd voor een ommezwaai. Dat dit in Vlaanderen gebeurde was
eigenlijk niet te verwonderen, want in tegenstelling tot Nederland
wordt het alternatieve genre hier volledig verwaarloosd. Vandaar
waarschijnlijk dat in Nederland een soortgelijke wedstrijd wel werd
gewonnen door een volledig niets zeggende, maar wel in de
verwachtingliggende kandidaat. Dat Peter kon zingen had hij
meermaals bewezen want zelfs in al de muziekstijlen die opgelegd
waren en waaruit bleek dat men inderdaad weer een “platte” artiest
zocht wist Peter zich af te tekenen, zijn eigen te zijn en de
concurrentie ver achter zich te laten. Was de beste crooner ooit ook
geen hardrocker? (David Lee Roth mocht je het vergeten zijn).
Peter maakte zijn eerste single “For
you” en wist gelukkig juist het midden te houden tussen zijn
eigenheid en de wil van de platenbaas. De single werd een gigantisch
succes. 70.000 exemplaren als ik het goed voor heb. Dus het publiek
bleef hem steunen. Nu was het wachten op het album. Wie gaat er de
bovenhand halen? Gaat de productie van het album weer alles naar de
vaantjes helpen zoals meestal met Belgische producties, te
gepolijst, te soulsister-achtig?
Van het moment dat ik hoorde dat
George Kooymans (Golden Earring) de productie ging doen, had ik
hoop. “Rhubarb” voldoet dan ook volledig aan de verwachtingen. De
rauwe kantjes zitten erin en de songs zijn goed.
Het album begint met “Making it
beautiful” een ballade die een zeer mooie melodie herbergt en die na
enkele beluisteringen tot de favoriete songs van het album behoort.
“Let it rain” is een meezinger van
formaat met alle ingrediënten die een goed rocknummer in zich moet
hebben.
Zonder twijfel is “Right Now” de beste
song op het album. Na de zachte intro wordt het nummer verder
opgebouwd om telkens tot een climax te komen. Slepend ritme en
meeslepende muziek, die in een mum van tijd in je hoofd gegrift zit.
Let op de violen van Hans Hollestelle. De song houdt het midden
tussen Nirvana, Nickelback en Metallica meets the Verve. Prima song
!
De single die nu al in de Vlaamse
hitlijsten staat “Loserman” hoef ik waarschijnlijk niemand nog voor
te stellen. Dit goed in het gehoor liggend nummer mag er best zijn
en is van de hand van Jo Cassiers die ook verantwoordelijk was voor
de zeer mooie muzikale omlijsting van “Angeldust” van RA. De song
vloeit over in “Judge Myself” een song die opgebouwd is rond op de
voorgrond liggende drums. Weerom een song met de nodige variatie en
de juiste sfeer.
Het volledig van Peter’s hand zijnde
“Caroussel” doet me vooral denken aan Jimi Hendrix en Stevie Ray
Vaughan vanwege de gitaarstijl in dit nummer. Let vooral op de
typisch jaren zeventig break in dit nummer. IJzersterk! (Schitterend
gitaarwerk van Eric Melaerts)
“Over now” is een echt hedendaags
nummer dat sterk aan Linkin’ Park en Limb Bizkit doet denken zonder
echt de rock roots te vergeten. Zelfs de “drum ’n bass” ritmes zijn
hier op vakkundige manier gebruikt. En de typisch “Limb Bizkit
break” is gewoonweg subliem en nodig uit tot meezingen!
Het wat Oosters getinte rock nummer
“The remedy” bevat weerom een zeer aangenaam refrein zodat dit
waarschijnlijk ook weer tot één van de hoogtepunten op een optreden
gaat behoren. Dit nummer heeft ook een zeer sterke Linkin’ Park
inslag.
Dat Peter een zanger is die geen
uitdaging uit de weg gaat mag toch wel blijken door de manier waarop
hij de song “Some Say” van Melanie aanpakt. Met zoveel gevoel en
diepgang. Mooi akoestisch gitaarwerk van George Kooymans en prachtig
gearrangeerde violen van Hans Hollestelle.
De volgende drie nummers “Sliding away”,
“Sunshine Machines” en “Sweet Insomnia” zijn allen weer van de hand
van Peter. Waarvan ik alleen “Sunshine Machines” iets minder vind.
Dit is trouwens voor mij het enige nummer op het ganse album dat
niet van het topniveau is zoals de rest van de songs. Maar begrijp
me niet verkeerd, het is nog altijd veel beter dan de meeste songs
die hier in Vlaanderen op cd gezet worden!
Als bonustracks vind je hier ook de
single “For you” en de cover van “Have a little faith in me” (John
Hiatt) terug.
“Rhubarb” is
een uitstekende cd die alleen maar bevestigt dat er talent in
Vlaanderen zit, maar het zelden aan bod is mogen komen. Hopelijk is
het signaal begrepen en zullen de Vlaamse platenbazen ook andere
muzikanten die echt de moeite zijn een kans geven. Zodat we
eindelijk van het Vlaamse geleuter af zijn en er terug ruimte komt
voor goede muziek. Als Peter daar de aanzet van is geweest, dan rest
mij alleen nog een dankwoord. Bedankt Peter!!! |
