|
Het moment is
aangebroken om een uur nieuwe Evergrey te gaan verkennen ! Deze
Zweden zijn nu al toe aan hun vierde CD. Klonk hun debuut ‘The dark
discovery’ in 1998 nog als een duistere Savatage, op de volgende
CD’s ontwikkelden zij zich als een getalenteerde groep met een eigen
stijl. Hun concerten op het Progpower festival gingen niet
onopgemerkt voorbij en intussen kunnen we Evergrey beschouwen als
een topper van de progmetal, want ook deze CD klinkt als een klok.
Zonder bruuske wendingen werken ze aan het optimaliseren van hun
geluid. We merken de aanwezigheid van een nieuwe toetsenist R.
Zander, die zich al flink laat gelden. Maar het zijn
zanger/gitarist Tom S. Englund en gitarist Henrik Danhage die weten
hoe ze dit volgestouwde vikingschip doorheen de woelige wateren
moeten loodsen want zij staan in voor de productie (samen met
Fredrik Nordstrom).
Het is vrij
drukke, volle muziek maar mensen die houden van Savatage en Dream
Theater kunnen zonder verpinken deze CD aanschaffen. Vooral de twee
eerste nummers komen vrij druk over, maar Evergrey verstaat de kunst
om erg veel afwisseling in te bouwen. Flitsend gitaarwerk, een
modern geluid en intensief drumwerk staan heel de CD garant voor
veel luisterplezier. En dan is er de dominante zang van Englund, die
we hier even zelf aan het woord laten : ‘Het is geen concept album,
maar de titel heeft alles te maken met de dood, omdat ieder van ons
er wel eens mee te maken krijgt. Familie en/of vrienden verlaten je
en na de eerste woede, het verdriet en de acceptatie heb je nood aan
een ‘Recreation day’. Deze titelsong is een prachtige en goed in
het gehoor liggende compositie met melodieus gitaarwerk en licht
epische zang. En ook het drukke ‘Visions’ kent momenten van
bezinning door een mooie gitaarsolo en keyboards outro.
Twee
rustpunten kent ‘Recreation day’ : ‘I’m sorry’, hetgeen een cover
blijkt te zijn van een oude hit in Zweden van ene Dilba. Dit oudere
nummer was toen één van de meest gedraaide songs op de radio en
Evergrey geeft het een ietwat ruwere touch. De andere slow ‘Madness
caught another victim’ laat de groep horen zoals ze nog nooit
geklonken heeft. Vooral de manier waarop Englund zingt is nieuw
voor hem, bijna folky. Ik zou zeggen dat de tweede helft van de CD
nog kwalitatief hoogstaander is dan het begin en boeit door
verrassende verscheidenheid. Mijn lievelingsnummer is ‘Fragments’;
een mid tempo opbouw waarbij de donkere zang een vingerwijzing is
naar waar ik meestal naar luister. Deze mystieke en doomy sfeer
maken dat we wederom een nieuwe kant van de groep te horen krijgen.
In ‘Your darkest hour’ zorgt de zweverige zang van een zangeres voor
een speciaal tintje. Samen met de invallende riffs en Englund’s
gespierde zang klinkt dit prachtig.
‘Trilogy of
the damned’ was voorheen enkel te krijgen als Japanse bonus van ‘In
search of truth’. Het is ware kunst ! Tom zingt even zwoel en
emotievol als David Coverdale in zijn hoogdagen. Negen minuten lang
vliegen we door een pulserend universum van kabbelende piano, een
occasionele gitaarsolo en zang. Mede hierdoor klasseer ik Evergrey
bij de groepen die zich onderscheiden van de massa en de durf hebben
het verwachtingspatroon te doorbreken. Ze hebben me wederom in
positieve zin verrast en hoe !!! |
