|
Met
een wereldwijde releasedatum gepland voor 11 november kon de groep
natuurlijk geen betere datum kiezen. De herdenking van de
wapenstilstand is de perfecte dag om de wereld te doen inzien dat ze
op een andere manier de situatie in Irak kan oplossen. Stuur de
soldaten terug naar huis en in ruil sturen wij je een exemplaar van
“Train of thoughts” : een collectie explosieve songs die we de
wereld rondsturen en die overal massa’s energie zal vrijgeven eens
ze onder de laser passeert.
Eens
de groep de integrale albums “Master of puppets” van Metallica en
“Number of the beast” van Iron Maiden begon uit te voeren groeide de
wens van de diverse groepsleden om eveneens de studio in te duiken
teneinde een klassiek metal album af te leveren. Voeg daarbij het
feit dat Dream Theater en Metallica bij hetzelfde platenlabel zijn
ondergebracht en je begrijpt dat het geen toeval is dat “Train of
thoughts” aardig wat Metallica invloeden bevat (‘This dying soul’
begint met iets wat sterk op een riff uit “St. Anger” lijkt. Het
nummer bevat eveneens een ‘gepikt’ stukje ‘Blackened’ (uit “Justice
for all”). ‘Endless sacrifice’ klinkt dan weer sterk op ‘Welcome
home (sanitarium)’ uit “Master of puppets”). Ook van uit een
promotioneel opzicht zal het nieuwe Dream Theater album behandeld
worden zoals het laatste Metallica album St. Anger”. Voor de
officiële releasedatum van het album werd enkel en alleen een radio
edit van het nummer ‘As I am’ naar de radiostations verstuurd. Nog
voor die de ether inging was het nummer reeds op ettelijke websites
te vinden zodat ook de officiële site van de groep de MP3 ter
beschikking stelde van haar fans. De nieuwsgierigheid voor de rest
van het materiaal was hiermee direct gewekt want iedereen wou
natuurlijk weten of het nieuwe album in de voetsporen zou treden van
de tweede CD uit het album “Six degrees of inner turbulence” of dat
men opnieuw een andere richting had gekozen. Nadat ik dit album
ondertussen reeds een tiental keren heb gedraaid kan ik gerust
zeggen dat het een soort ‘back to the roots’ gevoel geeft waardoor
de nadruk voornamelijk ligt op het live gevoel van de groep. En dat
live gevoel komt best tot uiting wanneer met de authentieke metal
richting uitgaat waardoor “Train of thought” voornamelijk een John
Petrucci album geworden is waardoor de gitaren een groot deel van de
inbreng van Rudess hebben overgenomen. Na een eerste beluistering
vond ik zelfs dat Jordan pakweg niet aanwezig was doch na het album
beter te kennen dient gezegd te worden dat hij wel degelijk present
is doch op een totaal andere manier, terwijl zijn solo uitstapjes
beperkt blijven en het overgrote deel van zijn inbreng eerder naar
de achtergrond werd gemixed waardoor ook de orkestrale passages
achterwege blijven.
In
een productie van John Petrucci en Mike Portnoy (en gemixed door
Kevin Shirley) gaat alle aandacht richting harde, krachtige metal
doch Dream Theater blijft gewoon Dream Theater hetgeen zich vertaalt
in het scheppen van ongelooflijk knappe composities en
arrangementen. Zonder twijfel zit de intro voor ‘As I am’ reeds diep
in het geheugen gegrift van de vele honderdduizenden fans die de
groep rijk is. Het zal ontegensprekelijk op luid gejuich onthaald
worden wanneer dit nummer live uitgevoerd wordt. Petrucci’s riffs
doen je haren rechtop staan terwijl we er moeten bij vermelden dat
LaBrie’s vocalen perfect bij dit nummer passen. Over het ganse album
genomen lijkt het erop alsof Portnoy onlangs een operatie heeft
ondergaan waarbij hij twee extra armen en benen heeft laten
aannaaien. Zijn spel op dit album is gewoon waanzinnig ! Ook
Petrucci levert een aantal razendsnelle solo’s af naast zijn
vervormde gitaarklanken waardoor het album er nog gespierder
uitkomt. Portnoy noemt ‘This dying soul’ als zijnde ziek en maf
terwijl het de meest bonkige riffs bevat die de groep ooit heeft
afgeleverd. Wanneer je dacht dat ‘The glass prison’ ballen had wacht
tot je dit nummer hebt gehoord ! Het nummer bevat ook wat vervormde
zang terwijl het dicht aanleunt bij Pantera en Slayer zonder ook
maar één seconde de ware identiteit van Dream Theater uit het oog te
verliezen. Het nummer bevat ook een stuk snelle fusion dat als
Liquid Tension Experiment on acid klinkt opnieuw aangevoerd door de
Glimmer Twins van de progmetal : Petrucci en Portnoy. Ook al begint
‘Endless sacrifice’ eerder kalm in vergelijking met de vorige
nummers toch schakelt men vlug over op een alweer snoeihard nummer
waarin constant een Petrucci akkoord als gimmick wordt gebruikt.
Bovenop dit lekkers ziet Jordan de mogelijkheid om z’n onsterfelijke
Kurzweil te introduceren ondermeer middels een heerlijke Hammond
klank terwijl synths van het ene stereokanaal naar het andere
zweven. Plots worden we verrast door een mini concerto van slechts
enkele seconden vooraleer de harde metal als vanouds weer van leer
trekt.
Omwille van het feit dat ‘Honor thy father’ begint met een korte
drumsolo zou het wel eens het ideale nummer kunnen zijn om tijdens
live concerten meteen op Portnoy’s (langere) drumsolo aan te
sluiten. Opnieuw klinken James’ vocalen af en toe vervormd terwijl
de totale aanpak aanleunt bij de nu-metal sien waardoor een bepaalde
vorm van commercialiteit aan het nummer wordt toegevoegd. Wanneer je
het nummer met een koptelefoon beluisterd hoor je ook wat verdoken
Rudess elementen terwijl heel eventjes ook John Myung naar voren
treedt. Luister ook even aandachtig naar de basdrums van Portnoy
hier. Ik weet niet of het een dubbele, driedubbele of misschien
zelfs een vierdubbele opstelling betreft. Met de zin ‘don’t cross
the crooked step’ verandert de opzet van het nummer enigszins en
krijgen we een theatraal stukje tussen vader en zoon. Dit geeft
opnieuw aan Jordan de mogelijkheid om één van z’n beste solo’s op
dit album neer te zetten waardoor het nummer nog meer aan maturiteit
wint. Zonder twijfel is het vreemde eendje in de bijt het eerder
korte ‘Vacant’. Geschreven door John Myung en Jordan Rudess is het
een nummer geworden dat is opgebouwd rond de melodieuze stem van
LaBrie, piano en cello waardoor nogmaals het talent en de durf van
de groep bewezen wordt. Vanaf het prille begin wist men ook zeker
dat er op dit album minstens één instrumentaal nummer zou prijken.
Omdat het schrijven van dit nummer zo vlot verliep werd besloten het
nummer ‘Stream of consciousness’ te dopen en het is inderdaad een
constante stroom van briljante ideeën aaneen genaaid tot één
kolossale muzikale ervaring. Vanzelfsprekend klinken de gitaren weer
snoeihard terwijl de toetsen van Jordan de zang van James vervangen.
Op de technische werkfiche voor dit nummer werd ‘Di Meola melodie’
genoteerd terwijl voor het tweede deel twee keer de naam van The
Beatles werd neergeschreven.
Het
langste nummer van het album komt helemaal op het eind. Misschien is
het de vriendschap van Mike met Neal Morse welke de basis heeft
gevormd voor ‘In the name of God’ want zonder twijfel is er tijdens
de samenwerking voor Morse’s “Testimony” over dit onderwerp vaak
gepraat. Tijdens de intro spelen Jordan en John (Petrucci) dezelfde
Oosterse melodie. Er steekt een knap stukje tussen waar Portnoy z’n
drums van uit een percussief oogpunt benaderd geruggensteund door
ambient geluiden uit de Kurzweil maar opnieuw is het de gitaar van
Petrucci die de pure metal introduceert. Op een gegeven ogenblik
evolueert de muziek zelfs richting ‘metal-salsa’ ! Ik kan niet
genoeg benadrukken hoe goed LaBrie bij stem is op dit album want
dit is in het verleden vaak anders geweest. Persoonlijk had ik dit
nummer (en album) liever horen eindigen met een gigantisch koor en
orkest omdat het nu eenmaal alle ingrediënten bevat om bombastisch
te eindigen. Uiteindelijk ebben alle instrumenten weg en blijft
enkel en alleen de eenzame piano van Jordan over.
“Train of thoughts” is zonder twijfel het zoveelste positieve bewijs
van de veelzijdigheid van deze klasbakken. Zelfs de hoes is dit keer
enkel zwart/wit (DT’s “Black album” ?) teneinde het verschil extra
in de verf te zetten. Een schitterende prestatie van Dreamtallica of
Metal Theater waardoor dit nieuwe album zonder twijfel hoog zal
eindigen in menig eindejaarslijstje. Een klassiek metal album van
een groep die letterlijk bewijst progressief bezig te zijn vermits
ze ons voor de zoveelste keer een muzikale reis laten maken die we
nog nooit tevoren hebben meegemaakt ! |
