|
Leden van de
Dream Theater Fanclub ontvangen elk jaar vier prachtige magazines en
een speciale Fanclub CD. De magazines zijn gedrukt op papier van
hoge kwaliteit (A4 formaat) en staan vol foto’s en concert- en CD
besprekingen. Het laatste exemplaar, bijvoorbeeld, was een kalender
voor 2004 waarop reeds alle verjaardagen van de muzikanten en de
optredens staan ingevuld. Een echt juweeltje om je muur mee te
versieren. De jaarlijkse Fanclub CD is ook iets speciaals en een
zeer gegeerd object. (zie de hoge prijzen die geboden worden op EBay
voor oudere exemplaren). Dit jaar vind je op de Fanclub CD (reeds de
achtste) een live opname van hun optreden op Graspop 2002 op 6 juli
in Dessel. (België). En het was een voltreffer.
Dit is zeker één
van de betere optredens van Dream Theater, vooral als je van hun
zwaardere werk houdt. Daar ze op het Graspop Festival stonden,
tussen al die hardere groepen, hebben ze één van hun hardste sets
tot hiertoe bovengehaald en het publiek was het daar volledig mee
eens. (Ik was persoonlijk niet op dat concert, dus ik kan alleen
vertellen wat ik hoor en wat ik erover gelezen heb). Bijna elk
nummer is hard, bekijk maar eens de setlijst, en de enige ballad die
ze speelden was “Peruvian Skies”. Een prachtige ballad, maar als je
het nummer kent, dan weet je dat dit na twee derden van de song ook
harder wordt.
De klank is zeer
goed, uitgezonderd tijdens het eerste nummer. Op festivals, krijg je
niet de mogelijkheid voor een goede soundcheck, dus moet dat tijdens
het eerste nummer gebeuren. “The Glass Prison”, het harde
openingsnummer van het Six Degrees album, is nu niet onmiddellijk de
beste song om een goed geluid af te regelen, dus is het wachten op
het tweede nummer vooraleer het geluid in orde komt. Tijdens de rest
van het optreden is de klank bijna perfect. Zelfs James LaBrie had
één van zijn betere avonden. Zijn zang is duidelijk en helemaal niet
vals. Enkel Mike Portnoy’s stem klinkt te luid, maar die zingt maar
heel af en toe een paar woorden mee. De rest van de groep breekt
zoals gewoonlijk weer alle snelheidsrecords en vooral de timing van
hun samenspel is ongelooflijk. (maar dat wist je natuurlijk al).
Zoals altijd, na een Dream Theater optreden, heb ik zin om de
vingers, handen en voeten van die muzikanten te tellen, om te zien
of ze er niet meer hebben dan een normaal mens. Tijdens “Pull Me
Under” speelden ze nog “Master Of Puppets” van Metallica, wat door
het publiek zeer geapprecieerd werd.
Als je deze CD in
je bezit wilt krijgen, dan moet je lid worden van de fanclub. De
prijs is slechts 22 euro voor een jaar, als je in Europa woont (20
euro in Nederland) en je krijgt er heel wat voor terug.
http://www.dreamtheater.net/tod/ |
