|
Vierde album van dit uit Barcelona
(Spanje) afkomstige trio. De groep steekt haar bewondering voor King
Crimson nauwelijks onder stoelen of banken (op een vorig album staan
trouwens enkele KC-covers) en dat is alvast een sterke troef om
‘Simétricanarquia’ aan een kritische luisterbeurt te onderwerpen.
Net zoals bij het Chileense Tryo wordt
ook hier geopteerd voor een klassieke gitaar-bas-drum opstelling,
aangevuld met enkele klassieke instrumenten. Dat geeft met name op
het nummer ‘El angel exterminador’ een verbluffend resultaat : de
strakke, repetitieve patronen (vooral het werk van gitarist Alberto
Diaz) worden sfeervol opgesmukt met flarden cello en vooral de
schijnbaar wat verdwaalde trompetklanken van gastmuzikant Robert
Cervera. De link met King Crimson is vlug gelegd als je naar nummers
als ‘Vidas son horas’ of ‘Al destino devenir’ luistert : krachtige,
snedige uithalen van Diaz, geruggensteund door het strakke spel van
bassist Joan Francisco en drummer Luis Rodriguez. Op ‘Ruptura3’ hoor
je dan weer een ander (lees : akoestisch) facet van de groep :
fraaie, rustig voortkabbelende gitaarlijnen aangevuld met de sax van
Josep Solà. Dat meer ingetogen aspect van hun muziek komt ook tot
uiting in het daaropvolgende nummer ‘Jaqueline’. Als je tegen die
tijd nog niet overtuigd bent van het veelzijdige karakter van de
groep en haar vermogen om diverse stijlen in haar muziek te
integreren, is er nog het hypnotische, op Oosterse percussie geënte
‘Zakarit mena al maghreb’; een nummer dat naadloos overgaat in
‘Trayecto V’ dat eveneens waadt in dat Oosters getinte sfeertje.
Het mysterieuze en lichtjes dreigende ‘Bypass’ blijft te lang in een
waas van obscuriteit gehuld om echt te kunnen boeien. Het ietwat
speelse titelnummer is een luchtige afsluiter waarop Diaz nogmaals
zijn voorliefde voor het gitaarspel van Fripp aantoont. Voor de
volledigheid wil ik nog wel even wijzen op een hilarische (maar wat
overbodige) cover van een Gong-nummer, ‘Dynamite’.
Dificil
Equilibrio is een bijzonder geslaagde evenwichtsoefening van een
groep die, wat mij betreft, best wat meer aandacht verdient.
‘Simétricanarquia’ is één van de meest boeiende releases van dit
jaar en zit bovendien nog in een smaakvol ontworpen hoesdoosje. Kan
geen toeval zijn ! |
