|
Ik ga meteen met de
deur in huis vallen: ‘Eternal Dignity’ is een cd die verslavend
werkt. Wat een bom! Weldoordacht en toch met de nodige ruwe kantjes
die het geheel nu net zo ad rem maken. We hebben hier te maken met
het debuut onder de naam Day Six (dit was voorheen gewoon een
nummer) maar deze Nederlandse band bracht al eerder enkele albums
uit onder de naam Peanuts. Ja, vroeger speelden ze punk, daar hebben
we misschien aan te danken dat de muziek op deze cd ballen heeft en
nergens verzandt in mak gedoe.
Door het winnen van
menige wedstrijd werd een aantal dagen studiotijd verkregen en in
december 2002 begonnen de opnamen van ‘Eternal Dignity’. Deze
duurden tot juni 2003 en het resultaat is dan ook verbluffend. Day
Six heeft vele troeven in handen: een meermaals gebruikt maar
onuitputtelijk onderwerp dat de mensen aanspreekt (Egyptologie), een
nog niet al te gladde stijl dat hier duidelijk in hun voordeel
werkt, een fantastische zanger en een brede muzikale bagage ondanks
de zeer jonge leeftijd van de mannen (20 jaar). Vroeger werd de
groep vergeleken met Rush, Pink Floyd en Deep Purple, maar mijn
eerste indruk was eerder Savatage.
De cd opent met het
uit drie delen bestaande ‘Legend of the Hollow’ dat me ondanks een
tijdsduur van ruim 10 minuten meteen boeit. Hier krijgen we dra een
beeld van waar Day Six voor staat: behoorlijk progressieve
instrumentale opbouw, zanglijnen die meteen aanslaan qua
introspectief karakter en een grote diversiteit qua sferen in
eenzelfde nummer. Ook al is dit een nummer van tien minuten,
bepaalde sterke basiszinnen nestelen zich makkelijk in je brein. De
instrumentale omlijsting is eerder strelend dan geselend. Twee
nummers op deze cd kregen bijstand van een 30 koppig meidenkoor,
‘The Law of the Web’ is er eentje van en het resultaat is pico bello.
Bovendien doet de zanglijn van Robbie me hier denken aan een nummer
uit het verleden. Ik ben er nog niet uit, maar voorlopig hou ik het
op ‘Rainbow theme-Frozen Rainbow’ van de eerste Saxon lp. In ieder
geval voel ik me aangesproken door deze gevoelige compositie. De
magie van Uriah Heep herleeft heel even.
Het gaat verder op
melancholieke wijze, met ingehouden passie eigen aan het beste van
het grunge tijdperk, en dan hebben we het over Mother Love Bone. Wat
’n gevoel ligt er in die stem, even later vormen uitfreakende
gitaarsolo’s een amalgaam van melancholie, gevoel en uitbarstingen
met pit. ‘Dark Tower’ heeft echt wel het beste van de kenterende
inhoudelijkheid van de prille grunge periode en de ingehouden riffs
die evolueren naar het sterk gezongen ‘no mercy at all’ momenten van
muzikale begeestering resulteren in passionele uitlatingen.
Samples zijn er
gebruikt en zullen ook helpen om het live geluid perfect weer te
geven, dat is bekend. En zo opent ‘No-one lives forever’ met
gesproken statements waarna er bombastische erupties volgen met een
overdaad aan sfeer. Er is altijd de quasi introverte zang die zorgt
voor momenten van rust. Een zanger maakt of breekt een groep, als
Robbie zijn strot opentrekt wordt de gevoelige snaar meteen geraakt.
Het klinkt wanhopig, desperaat en ruimtelijk, episch verhalend in
‘Water & Stones’ waar het 30-koppig meidenkoor terug opduikt. ‘Day
VI’ is dan het nummer waar de groep nu haar naam vandaan heeft, de
nummers worden langer en langer maar vervelen geen moment.
Door het
afwisselend gebruik van samples met gesproken teksten, zalige riffs,
zinderende toetsen en prachtige gitaarsoli zit je als luisteraar
voortdurend op het puntje van je stoel. En dit is niet anders in het
bijna vijftien minuten durende ‘The Crypt’. Pure klasse! |
