Nikolo Kotzev : guitars
Joe Lynn Turner : vocals on 1,4,9,12
Jorn Lande : vocals on 2,5,7,11
Göran Edman : vocals on 3,6,8,10
John Leven : bass
Mic Michaeli : keyboards
Ian Haughland : drums

www.spv.de

Het is maar liefst zes jaar geleden dat de fans iets hoorden van Brazen Abbot met de Bulgaarse componist/multi-instrumentalist Nikolo Kotzev.  Na de derde release ‘Bad religion’ in 1997 werd het stil rond de groep.  Niet dat Kotzev zelf stilzat, want hij werd een befaamd producer en in 2001 verraste de man vriend en vijand met de prestigieuze rock-opera ‘Nostradamus’.  Ook daar werd ie bijgestaan door de muzikanten van Brazen Abbot, maar de opzet van het geheel vergde een heel andere werkwijze.  En er kroop erg veel energie en tijd in.  Je zou kunnen stellen dat ‘Guilty as sin’ elementen in zich draagt van beide ervaringen, een logische stap zo lijkt me.  Nikolo is teruggekeerd naar ‘straighter’ songmateriaal, zonder al te veel poespas.

De line-up van de herboren groep dwingt respect af.  Buiten Kotzev als gitarist en inspirator treffen we maar liefst 3 zangers aan op dit album : Joe Lynn Turner, Jorn Lande en Göran Edman en palmde hij de gerenommeerde ritmesectie en toetsenist in van Europe, ja hoor, de Zweden van ‘The final countdown’.  Deze Haughland, Levin en Michaeli bleven na de teloorgang van Europe samenwerken.  Het materiaal is geschreven en vastgelegd voor het nageslacht in Kotzev’s eigen Nitrax Studio in Mariehamn op een klein eiland in de Baltische Zee waar hij al jaren woont.

Persoonlijk vind ik dat Joe Lynn Turner er veruit het beste uitkomt als zanger, de nummers die hij zingt pikt je er zo uit als we even denken aan zijn Rainbow verleden.  Maar ook de andere zangers leveren goede prestaties en al hebben we hier te maken met een genre dat nimmer potten zal breken (melodieuze, klassieke hard rock), toch luistert dit album lekker weg.  Kotzev is nu eenmaal erg goed in de dingen die hij doet.  Met ‘I’ll be free’, ‘Bring the colors home’ en ‘Eve’ heeft de CD de nodige slows in de aanbieding en het is ontroerend hoe de nummers netjes verdeeld werden onder de verschillende zangers.  ‘Mr. Earthman’ rockt lekker weg, het intro doet me erg aan ‘Highway star’ van Deep Purple denken en heel het nummer blijven de purperen kasteelheren hun invloed uitoefenen.  Het klinkt charmant met een aanstekelijk, soulvol refrein.  Ondanks enkele banaal klinkende déjà vu momenten (A whole lotta woman, Fools confession) valt er genoeg te genieten op deze meer dan een uur durende CD.  Neem bijvoorbeeld de bluesgerichte titelsong ‘Guilty as sin’, dat aanvangt als het broertje van ‘Mistreated’, maar weldra een eigen leven gaat leiden met heupwiegende koortjes en een vette gitaarsolo.  Dit is toch wel een bijzonder mooie afsluiter !