De laatste jaren behoort Engeland zeker niet meer tot het kruim van de progressieve rock, er zijn nog wel enkele vaandeldragers zoals Pallas, IQ en Pendragon, maar de tijden van weleer (vooral de jaren 70) zijn voorgoed voorbij. Het is dan ook met meer dan gewone belangstelling dat ik de debuutcd van het Engelse trio Blue Drift in de cd-lade stop, zonder daarom vooringenomen te zijn. De groep wordt gevormd door John Lodder, diens broer Dave Lodder (vroeger The Morrigan) en drummer Arch (nog steeds The Morrigan).

‘Cobalt Coast’ is een progressief instrumentaal album geworden, met raakpunten aan art-rock, jazz-rock, ambient en zelfs prog-metal. Geen makkelijke kluif dus, want de muziek is bij momenten vrij complex, maar bevat toch genoeg ‘catchy’ momenten om te blijven boeien.

Slingshot Round The Moon is typische Engelse Camel-like symfonische rock met heel veel keyboards en sluit tevens aan bij de Zweedse progressieve scene met Cross en Grand Stand (ook in het volgende nummer hoor ik dezelfde invloeden).

Cobalt Coast start heel rustig met een ambient sfeertje, waarna een vervormde gitaar de hoofdrol overneemt en een heel melodieuze song neerzet.

The Eighth Room is vrij hard en neigt dan ook naar progressive metal, het klinkt af en toe wat oosters en krijgt ook een jazzy tintje mee, vooral door de interactie tussen bas en Hammond. Dave Lodder bewijst een uitstekende gitarist te zijn en heeft blijkbaar goed geluisterd naar enkele illustere voorbeelden zoals Joe Satriani en Al Dimeola.

Freak Weather start een beetje vreemd in de stijl van de Amerikaanse rock ten tijde van de Doobie Brothers, maar staat bol van ritmeveranderingen maar ook van wijzigingen in gemoedstoestand. Zo krijg je na enkele minuten terug een rustige passage met dromerige gitaarsolo’s, begeleid door keyboards, en het wordt zelfs nog rustiger tot zover dat het me laat denken aan een relaxatie-cd. Maar gelukkig wordt het tempo onmiddellijk hierna opgetrokken en wordt de muziek weer donkerder en dreigender, zoals ‘het weer’ waarschijnlijk. Je hoort zowaar de wind opsteken, dit is heel sterk!

Cape Canaveral is zowaar een rocker met ritmegitaar en tegelijk een beetje een vreemde eend in de bijt, want absoluut niet symfonisch. The Battle of Morton Ridge is nog korter en heeft een militaristisch trekje (denk aan de muziek van Nino Rota in bepaalde Fellini-films).

Spirit is een vrij lang nummer met terug oosters aandoende klanken (sitar?), een lang ambient/new age stuk in het midden en Gilmoureske gitaarlijnen naar het einde toe.

Het album eindigt met ‘Drift Glass’, een akoestisch begin op gitaar begeleid door synthesizers, langzaam opbouwend naar een climax toe, even moet ik hier denken aan Mike Oldfield. Naar het einde toe worden we nog eens vergast op een prachtige gitaarsolo van Lodder.

Een waardig einde van een album, dat gerust als een aanrader in het genre mag beschouwd worden, in ieder geval een groep om in het oog te houden. Er is nog hoop in bange dagen voor onze Engelse vrienden.