|
Niet echt een “ronkende naam”die Colin Bass, maar toch een grote
meneer. Sinds 1979 is hij de vaste bassist (vocalist) van de
onovertroffen symfonische pop-formatie Camel. Daarnaast heeft of
had hij nog een aantal solo-projecten lopen zoals met ‘3 Mustaphas
3’ en misschien vooral met ‘Sabah Habas Mustapha’. Zijn eerste echt
solo-album kwam er in 1999 met ‘An Outcast of the Island’ met o.a.
Andy Latimer (Camel), Dave Stewart (Camel- en Fish drummer), leden
van het Poolse Quidam en Abraxas én tenslotte het Poznan
Philharmonic Orchestra (zie ook album ‘Colin Bass Live at Polskie
Radio 3’ waar heel wat Camel tracks op te vinden zijn).
Ondertussen is er “In the meantime”, een 9-tracks studio album dat
in mei 2003 het daglicht zag. De opener “Dissident song” is
gebaseerd op een waar gebeurd verhaal op het Tienanmen plein. Het
is redelijk eenvoudig in muzikale opbouw en uitwerking (vooral
acoustische guitarpop) en kabbelt rustig. “So hard to say goodbye”
zet de rustige sfeer verder, maar heeft vooral een bluesy hoofdtoon
gekoppeld aan de melancholie van een op de klippen gelopen liefde.
Vooral de gitaarsolo middenin van Maciek Meller is meer dan een
knipoog naar het schitterende bluesy gitaarwerk van Andy Latimer op
de Camel albums.
Naar het einde van dit bijna 9’ durend nummer wijzigt het ritme en
is de knipoog kompleet.
“As we say goodbye” klinkt opnieuw herkenbaar in de oren maar kan
niet echt boeien.
“Slow train blues” zegt het al, blues-getint, maar het ritme is
ditmaal helemaal Steely Dan (Do it again). De radio-vervormde stem
van Colin Bass klinkt hier niet echt overtuigend, maar het is
opnieuw een rustig nummer, neigend naar lounge. “Talk to me”, een
mooie- en melancholische slow heeft dan weer meer inhoud en kan de
aandacht weer vasthouden.
De titeltrack “In the meantime” begint overtuigend als popsong met
vioolsolo, maar de combinatie is m.i. niet echt geslaagd, zeker als
Colin met een Brian Ferry timbre begint te zingen en de viool/gitaar
combinatiesolo op het randje van toonvastheid balanceert.
Na deze lichte ontgoocheling word ik echter onmiddellijk betoverd en
aan mijn stoel gekleefd. Heeft de mellotron in het instrumentale
‘Bridge of Sighs’ daar iets mee te maken ? Het is een kort magisch
nummer dat naadloos, zacht en slow overgaat in ‘When will you ever
learn ?’ dat me ademloos laat genieten. Grote klasse !! Ik heb het
nooit kunnen benoemen, maar dit is wat ik bij Camel miste sinds Dust
& Dreams en wat op Nude overvloedig aanwezig was. Wat schittert de
stem van Colin, wat is zijn bass-line weergaloos, wat is de muziek
ontroerend, prachtig. Na 5 minuten wijzigt het ritme en houden de
gitaarsolo en de bass-loop de spanning erin om 2 minuten later naar
het jazzy-Camel over te gaan. Iets minder sterk dan het begin, maar
Wow ! (en daarmee refereer ik niet naar de partij Waardig Ouder
Worden). Als toemaatje (of Post Scriptum) krijgen we de mooie
acoustisch getinte ballad “One Small Moment” van de CD-single
“Gently Kindly” (het lijkt even alsof Steve Hackett om de hoek komt
kijken).
Camel is nooit echt veraf op dit album, maar daar zorgen de zachte,
herkenbare Colin Bass-stem en zijn typische bassguitaargeluid
uiteraard voor. Samenvattend vind ik het album niet echt verrassend
en nogal vlak, maar het heeft onmiskenbaar sterke momenten.
Verwacht geen stevige rock, maar eerder rustige pop en daar zijn
zeker voldoende liefhebbers voor.
Noteer alvast dat Colin Bass in het najaar te zien zal zijn met
Camel en met zijn eigen Colin Bass Band in Oktober/November 2003.
Website (met sound-teasers van de meeste Colin Bass albums)
www.kartini-music.com
contact
mail@cartini-music.com |
