|
Dit is het tweede album van de Zweedse ProgMetal groep Andromeda.
De zang
op hun eerste CD “Extension Of The Wish” was van Lawrence Mackrory (ex-Darkane),
die erbij werd gehaald als een sessie zanger. Hij zong heel goed op
dat eerste album, maar de groep bleef op zoek naar een zanger die
als volwaardig lid bij de groep kwam. En nu hebben ze dus David
Fremberg gevonden. En Wat voor een zanger. Hij heeft een hele mooie
stem, met een speciale klank die ik tot nu toe alleen hoorde bij Mac
(Threshold).
Hij is dus zeker een grote verbetering voor de groep.
De gitarist,
Johan Reinholdz, is ook nog bezig met een paar andere projecten. Hij
heeft ook een heavy/trash/death metal groep die luistert naar de
naam NonExist en hij schrijft ook muziek voor zijn electronisch
project Kontinuum. Hij speelt ook nog mee met de groep Opus
Atlantica, een project met onder andere Jonas Reingold en Jaime
Salazar. Maar bij Andromeda, schrijft en speelt hij progmetal. Hij
speelt zeer goede, vlugge, sterke solos en is zeker een evenknie van
John Petrucci wat betreft snelheid, vindingrijkheid en goed
solowerk.
Een ander
sterk onderdeel van de groep is keyboard speler Martin Hedin, die
heel wat duels uitvecht met de gitaar van Johan. En niet alleen zijn
solos, snelheid en virtuositeit zijn van een hogere klasse maar hij
heeft ook een gevoel voor frisse, goede, passende keyboard klanken.
Luister maar eens naar het klassiek pianostuk in “One In My Head”.
De drummer van
dienst is Thomas Lejon, die sommigen onder jullie al kennen als lid
van A.C.T. Hij heeft daar zijn bekwaamheid al bewezen en ook hier
kan hetzelfde gezegd worden van wat hij doet bij Andromeda.
Topklasse.
De stijl van
de groep ligt ergens tussen progmetal en progressieve rock. Je kunt
ze bijna een harde Arena of een progressieve Dream Theater noemen.
Hun muziek zit vol met breaks en veranderingen, met een groot deel
duels tussen gitaar en toetsen en vooral de prachtige uitvoeringen
van zanger David.
Luister maar
eens naar “Two Is One”, een nummer van 10 minuten dat start als een
ballad maar dat harder wordt en eindigt in een progressieve finale.
“Parasite” en “One In My Head” kunnen rechtstreeks van een Pain Of
Salvation album afkomstig zijn. Het instrumentale “Morphing Into
Nothing” heeft duidelijk Dream Theater invloeden. Castaway” is een
rustig nummer met prachtige lead en backing vocalen, ondersteund
door verbazingwekkend pianospel en een akoestische gitaar.
Als je van
Pain Of Salvation, Threshold en Dream Theater houdt, dan is dit
zeker jouw “cup of tea”. Het is misschien wat hard voor de echte
progressieve rockfan, maar toch denk ik dat er voldoende
progressieve ingrediënten aanwezig zijn om zelfs hen tegemoet te
komen. Luisteren naar de samples op
www.andromedaonline.com kan je meehelpen beslissen.
Het artwork
van het album is nogmaals een meesterwerk van de hand van Mattias
Norén. |
