Ian Anderson: Vocals, flute, piccolo, bamboo flute, wooden flute, guitars, accordion, percussion, bass guitar, mandolin
James Duncan: Drums
David Goodier: Bass guitar, Stand-up bass
Leslie Mandoki: Drums, Percussion, Uku
Laszlo Bencker: Keyboards, Piano, Hammond B3 organ, Mellotron, Moog
Ossi Schaller: Guitar, Electric guitar
George Kopecsni: Guitar, Electric guitar
John O’Hara: Accordion, keyboards
Andrew Giddings: Keyboards
Doane Perry: Drums
Martin Barre: Electric guitar
The Sturcz String Quartet

Goed nieuws voor elke doorgewinterde Jethro Tull / Ian Anderson fan. Ian heeft zijn laatste adem nog niet uitgeblazen, integendeel hij heeft juist een nieuwe solo-cd uitgebracht. ‘Rupi’s Dance’ is Ian’s vierde solo-album en zonder enige twijfel Ian’s beste solo-cd. Waarom? Wel dat ga ik in enkele woorden proberen uit te leggen. Als Tull fan van het eerste uur is het steeds spannend en benieuwd afwachten bij elk nieuw album van de maestro. Wordt het niveau van een Tull album gehaald of niet, is de muziek kwalitatief te vergelijken met de albums van weleer? ‘Walk into light’ uit 1983 was dat zeker niet. ‘Divinities: Twelve dances with God’ was een prachtig, maar klassiek album. ‘The secret language of birds’ was goed, maar miste hier en daar toch wel wat pit. Wel dit album is zijn eerste solo-album dat met een goed Tull album kan vergeleken worden. Sommige nummers doen zelfs sterk aan vroege Jethro Tull nummers denken zonder echter een doorslagje of kopie te zijn. Zo doet het schitterende nummer “Lost in crowds” aan “My God” uit ‘Aqualung’ en “Pigeon flying over Berlin Zoo” aan “Budapest” uit ‘Crest of a knave’ denken. Heel het album geeft knipoogjes naar het oudere werk. Zou Ian heimwee hebben naar de “good old days”? Laat ons hopen. In elk geval wordt hier deftig gemusiceerd zonder in herhaling te vallen, maar wel met genoeg nostalgie om elke Tull fan een oorgasme te bezorgen. Sterk overdreven! Neen niet echt. Eerlijkheidshalve dien ik wel te vertellen dat de typische gitaarsound van Martin Barre behalve op de bonustrack “Birthday card at Christmas” (een Jethro Tull nummer van het nieuwe Christmas album dat in oktober wordt uitgebracht) niet te horen is. Dit wil echter niet zeggen dat er geen elektrische gitaar wordt gespeeld!

“A raft of Penguins” en “Calliandra shade (The cappuccino song)” hebben een schwung, feeling en melodielijn die ieder in het gehoor zal blijven hangen. Ook zeer mooi zijn de orkestraal uitgewerkte stukken. Dat Ian dwarsfluit speelt hoef ik waarschijnlijk niemand meer uit te leggen, maar telkens opnieuw verrast hij door de inventiviteit en virtuositeit die hij dit keer weer te voorschijn tovert. Het ene moment word je ontroerd, het andere met verbazing geslagen. Toegegeven je moet natuurlijk wel van progressieve folk en klassiek aandoende muziek houden zoniet zal ook dit album jou zijn geheimen niet prijs geven. Het instrumentale “Eurology” heeft iets van het ‘Songs from the woods’ album en “Old black cat” iets van het ‘Heavy Horses’ album. En als je in “Photo shop” iets van ‘Stand up’ hoort zit je zeker in de richting. Deze verwijzingen zijn puur sferisch en zeker niet thematisch, compositorisch of tekstueel. Je krijgt alleen het goed gevoel van herkenbaarheid.

Elke dag krijgen we “nieuw” progressief materiaal over de vloer, maar veel van dat materiaal leunt aan bij het verleden of is in het slechtste geval zelfs een schaamteloze kopie. Soms kan een goed “geleende” kopie beter zijn dan een slecht origineel, maar als een levende legende zoals Ian Anderson een prima cd uitbrengt dan begrijp je dadelijk waarom de ene wereldberoemd is en de andere niet!