|
Twee jaar hebben
we er op moeten wachten maar eindelijk is ie er dan: de nieuwe
Anathema!!! Gehuld in een hoes die verlatenheid en bezinning laat
doorschemeren, maar steeds ruimte laat voor eigen interpretatie, net
zoals de muziek trouwens. Het album is vooral het kindje van
gitarist Danny Cavanagh die de afgelopen jaren een moeilijke periode
doormaakte. Dit leidde echter wel tot een aantal prachtige nummers
die het proces van verwerking en persoonlijke groei stap voor stap
illustreren. De fans wisten al lang dat ze geen simpel metal/doom
album meer moesten verwachten maar dat Anathema verder zou evolueren
in de richting die ze zelf op dat moment willen.
In mei 2003 konden
we live al kennis maken met twee nummers van dit album: ‘Closer’ en
‘Flying’. Het is een album dat je vele keren moet draaien om
volledig op je te laten inwerken, maar mooi is de verwondering om
dan telkens vast te stellen dat er nieuwe details aan het licht
treden en de melodieën al vlug een eigen leven gaan leiden in je
geest. De beste muziek is echter nooit ‘fast consuming stuff’
geweest en persoonlijk stel ik met verheuging vast dat deze cd
opmerkelijk lovende kritieken krijgt buiten de metalpers, vanuit de
meer alternatieve hoek (Oor) Is er dan toch nog hoop op appreciatie
buiten het kringetje? Ik hoop het voor hen want dat zouden ze fijn
vinden. Het is immers een omstreden statement dat artiesten tot de
underground moeten blijven behoren om ‘true’ te zijn. Genoeg
geleuterd, waar het om gaat is de muziek en die leidt ons bijna een
uur lang langsheen het glibberige pad van de vertwijfeling en
spontane schoonheid.
Het is een
ingetogen track ‘Harmonium’ die het album opent, strijkjes en
gevoelige gitaar op de voorgrond. Wat ook opvalt zijn de harmony
gezangen (ja hoor) en synthetische achtergrond. De eerste twee
nummers laten de invloed van Radiohead op de groep horen. Met
‘Closer’ worden we nog meer verrast want dit is Anathema meets
Kraftwerk. Wie had dat ooit gedacht: een sterk vervormde stem kleurt
het nummer in. Dan duiken we plots in de wervelende riffs waar
Anathema tegenwoordig graag in grasduint. Het wordt echt
psychedelisch, we neigen naar het eigenzinnige existentialisme van
een Katatonia en In The Woods. Om even later terug te keren naar de
sobere, integere basis van ‘Are you there?’. Het is een hele stap en
voorlopig vind ik dit het meest naar het hart grijpende nummer. Vol
van melancholie en de adequate instrumentale begeleiding. Ik
verwacht dat hij dit solo gaat spelen.
‘Childhood Dream’
is een overgangsfase waar het zoontje van Les in de schijnwerpers
staat, om dan over te gaan in het hardste nummer van de cd ‘Pulled
Under At 2000 Metres A Second’. Het etaleert het venijn van de jeugd
en is in die optiek verwant met ‘Panic’ van het vorige album. Met
andere woorden een nummer dat live enige commotie zal brengen in de
aandachtige massa. Fluisterende passages vloeien over in een
oerritme
van doordringende
gitaarriffs. Na deze uitbarsting volgen de bloedmooie klanken van de
titelsong ‘A Natural Disaster’. Dit nieuwe nummer maakte al een
grote indruk op me toen Danny het vorig jaar omtrent deze tijd
speelde in Apeldoorn.
‘It’s
been a long cold winter…’ zie
http://www.prog-nose.org/nederlands/concertindrukken/danny_jamie_1202.htm
Nu wordt het
in een hogere toon gezongen door Lee Douglas, de zuster van drummer
John die vroeger zelfs 'Parisienne
Moonlight' zong op ‘Judgement’.
Het blijft een beklijvende compositie die door haar meesterlijk
vertolkt wordt. In ‘Flying’ neemt Vinny terug de zang op zich en
levert dit ons vele mooie momenten als vanouds want hij voelt zich
hier gesterkt door de stevige bas van broer Jamie en de ornamenten
van Danny. Top! ‘Electricity’ staat in het teken van de
doordringende eenvoud, Danny’s zang en piano staan centraal en
bieden ons een door merg en been gaande betrokkenheid die enkel de
ware artiesten ook in de kille atmosfeer van een studio kunnen
oproepen. We kunnen lekker ‘chilling out’ op het meer dan tien
minuten durende ‘Violence’. Deze titel moet vast een grapje wezen.
Het bestaat namelijk uit overpeinzend pianospel en kent slechts één
sporadische uitbarsting op gitaar die weer wat refereert naar
Katatonia. Verder is het één en al trieste ingetogenheid. Ik weet
dat ik laat ben met deze bespreking maar ik vind het toch maar leuk
dat ik deze laatste zin net intyp voor ik naar het concert van Danny
in Aalst vertrek. |
