|
Of ze té menselijk zijn kan ik niet
zeggen, maar feit is wel dat deze Amerikanen uit Los Angeles een
prachtig werkstuk hebben afgeleverd. Dit is trouwens niet hun
debuut, want in 1998 brachten ze, ook al in eigen productie,
‘Forever and a Day’ uit. En het wordt dringend tijd dat ze onderdak
vinden bij een groot platenlabel, want ‘Entropy’ mag gerust bijgezet
worden in de galerij van sterke progmetal-albums uit 2003.
Zoals altijd zijn er natuurlijk
raakpunten met andere groepen uit het genre, de power en de
technische vaardigheden van Dream Theater, de harmonieuze samenzang
van Pain of Salvation en de lead-zang van Rush, giet er dan nog een
scheutje Fates Warning en Queensryche over en je hebt een ideale
kruising van progressieve metal en progressieve rock.
De heren hebben ook beroep gedaan op
de diensten van ene Derek Sherinian (ex-Dream Theater), maar zijn
bijdrage is slechts marginaal te noemen, de klemtoon ligt vooral op
het gitaarwerk.
De titelsong ‘Entropy ‘is eigenlijk
een blauwdruk voor het ganse album, een stevig opgebouwd nummer met
instrumentale intro, drumwerk dat in het verlengde ligt van M.
Portnoy, trouwens het geheel ademt toch wel wat Dream Theater uit.
De (nieuwe) zanger Don Duzan heeft wel degelijk een goede stem, maar
toch is dit één van de weinige minpuntjes op dit album. Regelmatig
bezondigt hij zich aan hetzelfde euvel van Labrie, namelijk hij
vergeet soms het zingen en gaat dan dan meer roepen. Maar goed, het
went wel en sommigen zullen dit trouwens eerder als een pluspunt
ervaren.
Op het album staan ook wel een aantal
catchy songs zoals The Jester en E-killer (een heavy AOR-nummer
zoals Ring of Fire), er is altijd een perfecte balans tussen melodie
en instrumentaal vakmanschap (in het bijzonder de uitstekende solo’s
van gitarist Clint Wilson zoals bijvoorbeeld in Haunted). Kortom,
dit album is een must voor alle progfans, voor wie het gerust een
beetje stevig mag zijn. |
