Vytas Lemke: Keyboards

Frank Fischer: Bass

Philip Griffiths: Lead Singer

Ludwig Benedek: Drums

Matthias Richter: Guitars

Guest Musicians:

Bernd Schreiber: Contrabass on [9]

Christian Schimanski: Acoustic guitars, background vocals & Spanish guitars on [3]

Werner Stephan: Background vocals

Timo Wagner: Saxophone on [1+2]

Artwork by Mattias Norén (www.progart.com)

-

NeoProg

Het is niet te geloven hoe deze Duitse groep zoveel verschillende stijlen integreert in hun muziek. Bijna elk nummer is volledig verschillend en toch vormen ze samen een geheel met de titel “A Different Point Of You”. De manier waarop ze deze stijlen naar voor brengen is het beste bewijs van hun muzikaal talent. De zanger, Philip Griffiths, was reeds één van mijn favoriete vocalisten. Ik ken hem van zijn Poor Genetic Material albums, maar met dit soort muziek klinkt hij zelfs nog beter. Zijn stem lijkt erg veel op Michael Sadler van Saga maar hij zingt met meer emotie in zijn stem.

“A Clown’s Tale” opent met een Oosters klinkende saxsolo die af en toe terugkeert tijdens het nummer. De andere instrumenten geven hetzelfde Oosters gevoel en het klinkt zelfs door in de zang. Tussen deze vreemde klanken, slaagt Matthias erin om op het einde van het nummer een echt grootse progmetal gitaarsolo neer te zetten.
”Fake The Right” is een ritmische rocksong met veel sax. Musette accordeon in Franse en Malando stijl is het voornaamste ingrediënt van “Your Other Way’’, maar opnieuw zonder de Alias Eye klank te verliezen. Laat je dus niet afschrikken, het nummer bevat nog voldoende rock elementen om geen echte franse ‘chanson’ te worden.
Tijd om de stem van Philip tenvolle te bewonderen in de semi-ballad “Icarus Unworded”.
”The Usual Routine” is een “groovy” nummer dat even Donald Fagan in je woonkamer brengt en dat ook een bluesy gitaarsolo en een jazzy pianostuk bevat.
Een celloklank ondersteunt Philip in een ballad met de titel “Drifting”. Didgeridoo klanken openen het volgend nummer, “On The Fringe”, dat rechtstreeks van een Saga album lijkt te komen. Klassieke piano en een cello vormen het middenstuk.
Mijn favoriet nummer is het meest echte progressieve nummer van het album, “The Great Open”, met opnieuw een prachtige gitaarsolo.
Het album eindigt in een ouderwetse jazz club met borstels op de drum en een jazzy piano en gitaar.

Dit album is moeilijk te bespreken, vooral om alles wat gebeurt onder woorden te brengen. Er zijn zoveel verschillende stukken en variaties dat je het echt moet gehoord hebben. Je kunt enkele samples vinden op hun site, misschien kan dat helpen om te begrijpen wat ik bedoel.
Ik houd van deze CD door de vele stijlveranderingen, maar het zou ook in hun nadeel kunnen werken. Sommigen zullen misschien denken dat ze hun identiteit nog niet gevonden hebben, maar ik hoor toch hun eigen geluid doorheen al die verschillende stijlen. Soms is het een beetje te poppy, maar er is voldoende progressief materiaal aanwezig om dit album een kans te geven. Het artwork is prachtig verzorgd door Mattias Norén. Opnieuw een schot in de roos voor DVS Records.