|
Een duurtijd van
ruim 57 minuten en toch maar vier nummers. Dit zal wel goede,
ouderwetse progrock zijn, zeker? Toch eerst maar eens luisteren...
An Other Life
kent een stevig begin, zit vol tempowisselingen en het gitaarspel
doet bij tijden wat aan Jan Akkerman denken. Alle elementen voor
goede prog lijken dus aanwezig te zijn. Toch zijn er iets te veel
tempowisselingen (met niet zo geweldige overgangen) om van een
coherent geheel te kunnen spreken en om echt in het nummer te kunnen
opgaan. Er zijn wel mooie fragmenten, maar als geheel blijft het te
fragmentarisch.
Mary
begint als een mooie, rustige progsong . Helaas breekt de
experimentele solo van gitaar en synthesizer het nummer compleet
zodat elke voeling met de initiële melodie verloren gaat. Op het
einde krijg je nog wel een goede hammond-solo, maar die kan het
nummer niet echt redden. Ook de opnamekwaliteit laat heel wat te
wensen over en doet zelfs amateuristisch aan. Als luisteraar heb je
de indruk dat je bent binnengevallen op een soundcheck die al is
begonnen terwijl de PA-man nog aan de bar pinten staat te pakken.
Hold Me
begint ronduit irriterend met moeilijk te rijmen klanken. Dit duurt
gelukkig niet lang en nadien krijgen we mooi gitaarwerk, dat wat
doet denken aan het solowerk van David Gilmour: rustig ritme, mooie
percussie en synthesizer op de achtergrond. Na ruim vier minuten
neemt de song een stevig rockritme aan met een typisch hammondgeluid.
Niet echt origineel, maar wel goede rock zoals die in de seventies
klonk. Wat je er wel moet bijnemen is dat het nummer klinkt alsof
het in één of andere garage werd opgenomen.
Het langste
nummer is Journal. Dikke 22 minuten melodieuze progrock met
bas en gitaar die sterk aan Yes doen denken. Veel solowerk en ook
veel tempowisselingen, maar het nummer is veel beter opgebouwd dan
An Other Life zodat het gemakkelijker verteerbaar is.
Conclusie: niet
slecht, maar er bestaan veel betere platen in het genre. Vooral de
bedenkelijke productie zal weinigen aanzetten tot kopen, vrees ik. |
