Egervari Gabor : verteller
Lengel Zoltan: Steinway vleugelpiano, Korg Trinity ProX, achtergrondzang
Legradi Gabor : zang
Madai Zsolt : drums, percussie
Peter Pejtsik : cello, bas
Torma Ferenc : gitaar, synthesizer
Winkler Balazs : trompet, synthesizer, piano
Gasten:
Andrejszki Judit : zang
Fogolyan Kristof : dwarsfluit
Makovecz Pal : trombone
Szabo Monika : dwarsfluit
Borsody Laszlo : trompet
Horvath Vilmos : trombone
Reé György : klarinet
Winkler Zsofia : viool

BGCD 101

72’09”

after crying

Progressive Rock

Na een regen aan verzamelaars is het Hongaarse gezelschap After Crying erin geslaagd nieuw studiowerk af te leveren. Met een andere zanger erbij heeft de muziek een ietwat andere kleur meegekregen, iets toegankelijker misschien. Spijtig hierbij is dat het gebruik van de cello iets is afgenomen. Met een intro dat qua bombast zo uit Spartacus lijkt weggelopen wordt de nieuwe mannelijke stem bijgestaan door een vrouwelijke sopraan zodat een nieuw spanningsveld afgeleverd wordt. De trompet van Winkler en de cello van Pejtsik blijven echter de typische After Crying ingrediënten teneinde een unieke stempel te drukken. Hun orkestrale kennis weten ze tijdens ‘Invisible Legion’ zo aan te wenden dat je bijna met filmmuziek te doen hebt. Het ganse album kan in wezen worden vergeleken met een klassieke aanpak waarbij de balans tussen luide passages en fragiele onderdelen uiterst gedetailleerd werd opgenomen. Nieuw en gewaagd is het gebruik van drummachines die het geheel een zéér hedendaags gezicht geven en vaak met rap en hiphop gaan flirten ! Schrik echter niet want het betreft slechts enkele flarden terwijl After Crying ook op “Show” blijft zweren bij hun mengelmoes van prog, jazz en avantgarde. Met ‘Farewell’ durft de groep het zelfs aan om muziek te introduceren welke best bij Massive Attack zou thuishoren. De groep vergeet ook haar klassiekers niet en laat Winkler Balazs toe om aan de piano een ode te brengen aan Béla Bartok. Later komt ook Ravel’s ‘Bolero’ heel even aan de orde naast een stukje uit King Crimson’s ‘Danger Money’.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik een GROOT After Crying fan ben doch dat ik dit nieuwe album meerdere keren goed moest beluisteren vooraleer ik ze goed vond. Het is nog steeds After Crying doch wel de 21^e eeuw versie waarmee de kloof tussen hun klassieke scholing en de hedendaagse rocksien opnieuw een stuk kleiner is geworden.