Jurrie Teeuwen: electric guitars & bass guitars.
Michiel Kramp: synthesizers & acoustic piano
Raymond van Kooten: lead vocals, backing vocals and Aeolus’ voice
Matthijs Hekking: drums & percussion and backing vocals on 10
Ron Oppelaar: electric guitar solo on 4, 8 and 9
Ruud Groenendijk: acoustic steel string on 6 and 7
Betty Teeuwen: flute on 6
Femke Feenstra: female vocals

AEOLUS is een progressief rock project uit Nederland. Ooit zijn ze gestart als een studio project, maar later werden 3 muzikanten toegevoegd aan de groep en nu zijn ze zich aan het voorbereiden voor een spectaculaire live-show.

Het album opent met “Vicious Circle”, dat een intro had kunnen zijn voor een Arena of een IQ album. Prachtige start. Ga er maar even bij zitten, ontspan je, sluit je ogen en droom weg met deze wondermooie gitaarklanken. Na een tweetal minuten komt er ritme bij en traag bouwt de muziek op tot de zang er zich bijvoegt. Ik houd van de stem van Raymond, hij hoort volledig in het rijtje van de andere Nederlandse neo-prog zangers thuis. (Sinister Street, Timelock, For Absent Friends,...) Zijn stem is misschien iets aggressiever. Het is echt jammer dat hij de groep gaat verlaten en ik hoop dat zijn vervanger dezelfde kwaliteiten heeft.
“Come Here My Love” begint met een piano solo en de zang van Femke Feenstra, die op de achtergrond blijft, alsof haar stem uit de hemel komt. Ze heeft in ieder geval de stem van een engel. Eens Raymond zich erbij voegt, groeit het nummer uit tot een uitstekende ballad. De tweede helft van het nummer is harder, met enkele mooie Hammond loopjes en een catchy refrein.
”Fate” bevat alle ingrediënten van een onvervalst progressief nummer. Het begint opnieuw als een ballad met viool en cello klanken en een kalm gezongen eerste couplet. Het refrein is eerder symfonisch met een erg complete klank. Daarna komt een Genesis (Peter Gabriel periode) stukje, juist voor het tweede refrein. Het middenstuk bestaat uit gekke percussie- en andere geluiden en fluisterende stemmen, onmiddellijk gevolgd door een geweldige neo prog gitaarsolo. Het nummer eindigt met een stukje akoestische gitaar.
Het begin van “Dust On The Mirror” mag er wezen. Het rockt geweldig en dit belooft een briljant nummer te worden, maar het refrein klinkt als de Beastie Boys, rap incluis. Ik heb niks tegen een deel cross over maar dit is toch iets TE voor een progressief rock album.
Terug naar de neo prog in “Forbidden City”, een nummer met veel ritme en opnieuw een prachtige gitaarsolo.
“Anonymous Embrace” is een sterk gezongen ballad, begeleid door strings en een akoestische gitaar. Op het einde is de engel terug. (Femke)
Nogmaals terug naar de prog in “Where Light Is Coming Through”, met een hoop afwisseling, van akoestisch tot bombastisch, van neo tot classic, van rustige ballad tot symfonisch. Groots nummer!
“Tears” gaat verder op dezelfde leest. In het middenstuk hoor ik nogmaals Peter Gabriel in Raymond’s stem doorklinken. Het tweede deel wordt harder en harder en eindigt in een climax.
“it’s not impossible” is opnieuw een harder nummer, maar deze keer is de rapper terug en opnieuw vind ik dit niet thuishorend op dit album.
Maar alles is vlug vergeten als je luistert naar “Aeolus Breath”. Het begint hevig maar de tweede helft is progressieve muziek van een zeer hoge kwaliteit.
“Last Song” heeft een toepasselijke titel want dit wordt de laatste song voor Raymond. Een korte ballad, begeleid door de piano. Ze zullen hem missen.
Ook het artwork verdient een vermelding. Het werd verzorgd door www.raamw3rk.net in samenwerking met Ingrid Verbrugh.

Dus, er is opnieuw een neo prog groep geboren in Nederland. Ze staan zeker hun mannetje tussen hun landgenoten. Alleen de rapgedeelten storen mij. Als je van neo prog houdt dan is dit zeker een nieuwe ontdekking voor jou. Laat de God van de wind (Aeolus) deze muziek in jouw richting blazen.