|
Wat is progressieve rock? Er is al
veel en dikwijls over gediscuteerd maar een duidelijk omlijnde
beschrijving kan men of zal men nooit kunnen geven. Waarschijnlijk
niet in het minste omdat het woord progressief in één van zijn
omschrijvingen “zich geleidelijk verder ontwikkelen” betekent.
Daarom is het ook zo moeilijk om een cd in dit of dat hokje te
plaatsen. Dit album is er weer zo één. Maar omdat het om een
dergelijk goed album handelt, zou ik het zonde vinden om het hier
niet aan bod te laten komen. In het kader “als het maar goede muziek
is” dus,deze bespreking.
Admiral Freebee is het alter ego
van Tom
Van Laere.
Voor mij een
illustere onbekende omdat ik, alhoewel
wonende in het Antwerpse, niet echt
vertrouwd ben met de Antwerpse muziekscene. Waarschijnlijk omdat de
meeste muziek uit het Antwerpse nu juist niet aan bovenstaande
omschrijving voldoet
:-).
Maar uitzonderingen bevestigen zoals
altijd de regel. En hoe progressief is “Admiral Freebee” nu
eigenlijk. Als je muziek die klinkt als “Steve Forbert meets Bob
Dylan, Neil Young, Jonathan Richman, Mick Jagger, Tom Waits along
the road up to Patti Smith, The Kinks and Led Zeppelin” niet meer
als progressief mag omschrijven, welke muziek dan wel?
“Get out of town” begint als een song
van Steve Forbert met een lichte jazzinvloed. Tom Van Laere’s stem
klinkt zeer aangenaam om naar te luisteren, men hoort duidelijk
iemand die “al wat heeft meegemaakt” in zijn leven. Halverwege het
nummer wordt dit echter een rocknummer dat wat aan Led Zeppelin met
Patti Smith invloeden doet denken. Mooi orgelwerk (hammond).
“Rags ’n run” dacht ik eens op Studio
Brussel gehoord te hebben op één van de weinige momenten dat ik naar
de radio luister. Weerom Steve Forbert achtig met dito mondharmonica
(prachtig) en zeker niet te versmaden de prachtige stem van Nathalie
Delcroix die sporadisch opduikt op deze cd. Dit nummer doet me ook
wat aan een akoestische Neil Young denken.
De volgende songs “Rebound love” en
“Ever present” zijn rocknummers die wat meer aan Neil Young doen
denken maar met een andere stem. De melodieën blijven na een tweetal
keer draaien al in je hoofd zitten. De solo in “Ever present” is
helemaal stijl “Like a hurricane”.
“There’s a road (Noorderlaan)” loopt
wel lekker smooth in de Steve Forbert stijl (met mondharmonica). Een
zeer mooie melodie over een zeer bekende Antwerpse straat.
Het rocknummer “I got love” doet wat
aan de Kinks denken, maar misschien zijn er ook wel wat
punkinvloeden van een andere Antwerpse band The Kids. Weerom met een
goede melodielijn.
Ooit “knocking on heaven’s door” van
Bob Dylan horen zingen door Mick Jagger? Ik niet, maar
“Mediterranean sea” deed me echter hier dadelijk aan denken. Toch
handelt het hier niet om een ordinaire kopie of zo maar om een
amusante, leuke en goede song. Knap gitaarsolo-tje en samenzang.
Het in Tom Waits stijl gebrachte
“Admiral for president” vind ik bijzonder goed geslaagd. Ook zijn de
backing vocals van Helena Fontyn, toetsen en theremin van Hans
Francken hier zeker het vermelden waard. Bijzonder ingetogen en knap
nummer.
“Serenity now” is volledig akoestisch
met weer een mooie prestatie van Nathalie Delcroix.
Het met humor doorspekte nummer
“Einstein brain” doet weerom een beetje aan de Kinks denken maar dan
hun studiomateriaal (voor wie daarmee vertrouwd is).
“Alibies” een traag bluesachtig nummer
heeft allerlei invloeden uit Bob Dylan’s album “Desire”. Zeer
aangenaam nummer met diepgaande tekst, zeker het brugrifje met de
vrouwenstem (Nathalie) is zeer mooi!
Volgens Admiral
Freebee is het een “Bad year for rock ’n roll”. Het is een
kruising tussen Jonathan Richman, Tom Robinson en Ferre Grignard met
een geweldige knipoog, maar opgepast, de tekst is zeker niet voor
kinderen geschikt.
Tom Van Laere
is een man met veel levenservaring die zeker zijn klassiekers kent
en deze weet te gebruiken op zeer gepaste wijze. Van progressie
gesproken… dit kan tellen !! |
