Ik ben zwaar onder de indruk van deze schijf.
Wat ’n geluid ! Wat ’n vette productie ! Deze metal met
bokkensprongen barst van orchestrale gedeelten en verhalende intermezzo’s en
is volledig mijn pakkie an. Laat
me voorop stellen : het is niet simpel qua opbouw (positief punt voor de
proggers) Punt 2 : het is vrij zwaar, een brok dynamiet die je van je stoel de
hemelen inblaast (of de hel zo je wilt) Pure progfans dienen zich dus bij deze te onthouden.
Dit klinkt eigentijds, gedreven, chaotisch, bombastisch, en bovendien
blijf je er wakker bij. Daar in het hoge noorden broedden Fis en Nec al op hun
creatie sinds 1999. Er werd een
demo gemaakt waarvan de distributie enigszins mank liep. Er kwam pas dit jaar schot in de zaak bij het inlijven van
een echte drummer en de interesse van Spikefarm, a division of Spinefarm
Records in Finland. Zwaar
aangezette keyboards overheersen geregeld, zoals in het intro van
‘Highvoltage messiah’ dat kort daarna losbarst in een orgie van
tempo-wisselingen. Het meest typerende aan deze CD is de afwisseling en de
inspiratie die erin zit, waardoor iedereen er wel oorstrelende passages in zal
ontwaren maar evenzo totaal ontoegankelijke stukken waar je in eerste
instantie een punthoofd van krijgt. Ik
vind dit persoonlijk een erg geslaagde mix en qua originaliteit krijgt dit van
mij een hoog cijfer. De proloog van dit werkstuk bevat theatrale invloeden
tegen een duister ingesproken verhaal. Losbarsten
doen we met ‘Court of the fallen’, een polka ritme in metal stijl, waarna
sferische keys en tempo wisselingen over je heen spoelen. Erg volle, drukke
muziek is dit. Bovendien lijkt heel deze CD meer een hoorspel dan een rock CD.
‘Black gallows’ start met een vals spelende LP die spek en bonen als
ontbijt serveert maar opent weldra de snelweg naar de hemelen van de
avantgardistische liefhebber. Even
later weerklinkt gekerm a la Deinonychus waar al het leed van de wereld als
muzikale therapie je huiskamer ingekrijst
wordt. Na het kalme instrumentale ‘Magnum innominandum’
volgt ‘Master pain’ waarin industriële invloeden verwerkt zijn en enige
Rammstein invloeden te bespeuren, maar dan warmer. De drie laatste nummers bezorgen ons nog meer dan 20
minuten luisterplezier . Hoogtepunt
van de CD is voor mij het lange ‘Church of the worm’ Het leidt ons
doorheen bombastische orchestratie, een middenstuk als een bos vol
middeleeuwse klanken, sporadische black metal invloeden en refreinen bol van
folkloristische spielerei. De
ramen van mijn huis daveren bij de gesproken passages.
In ‘The woods of suicide’ rijdt men verder op de klanken van een
pseudo-apocalyps, door een duistere stem aangekondigd.
Vredige keyboards op de achtergrond verraden enige gelatenheid.
Het lange sluitstuk is een oefening in chaotisme die me wat minder ligt
maar verder is dit een topprodukt. Bespreking: Vera "Gothica" |
||||||||
