Luca Turilli is de
bezieler en gitarist van de succesvolle ‘symphonic metal’ groep
Rhapsody. Deze groep werd in
1995 gevormd uit de as van zijn vorige groep, Thundercross.
Naast het huidige succes van deze Italianen bewijst Turilli op zijn
tweede solo CD (na ‘King of the nordic twilight’ in 1999) een begenadigd
gitarist en componist te zijn, die metal vermengt met sterk klassieke
invloeden. Hij stamt uit een
muzikale familie en koos op 16-jarige leeftijd voor de gitaar.
Zijn belangrijkste invloeden zijn Vivaldi, Paganini en Bach, maar
evenzo soundtrack componisten als Goldsmith, Elfman en Poledouris die hij de
huidige klassiekers noemt. Vanuit deze basis stilleerde hij zijn eigen stijl, de
typische ‘tarantella’ stijl, meer gebaseerd op ‘arpeggio’ dan op
notenschema’s. Als componist
word je te veel aan banden gelegd door toonladders.
Er is naar gestreefd het geheel een spacey tintje te geven, tevens te
merken in de teksten die handelen over kosmische liefde en het leven op een
planeet in een melkweg ver van de onze. Middeleeuwse koren zetten nochtans de trend in de intro, maar het spaceship wordt daarna in hogere versnelling geschakeld en we bevinden ons in de Italiaan zijn eigen space rock opera. Meermaals merkte ik overeenkomsten met de werken van Arjen Lucassen. De stem van de Duitse Olaf Hayer wordt telkenmale geëchood door koren in ‘War of the universe’. Het tempo is meestal vrij vlug met slechts twee adempauzes : ‘Zaephyr skies’ theme’ is een mooi filmisch nummer waarbij beelden van een zonsondergang op een ver,warm strand spontaan in je opborrelen. En ‘Timeless oceans’ is een slow met zang in de hogere regionen. Voortvarende gitaarklanken glimlachen doorheen een schier oubollig walsritme in ‘Rider of the astral fire’. De speed metal wordt super bombastisch aangedikt met elementen uit de klassieke muziek, en ja, zelfs de schlagermuziek vind ik. Dit slaat dan vooral op de meezingrefreinen die galmen uit vele kelen. ‘Demon heart’ is een sterk nummer dat ook de EP opende die enkele weken vooraf ging aan deze release. ‘New century’s
tarantella’ opent met panfluitgeluiden en er is zelfs een accordeon die
het opmerkelijk gitaarwerk en de koorzang soms volgt. De kers op de taart
wordt echter gevormd door de meer dan elf minuten durende titelsong waar
koren wederom opboksen tegen bijna chaotische ritmes, het nummer kent
meerdere sferen en tekent de veelzijdigheid van deze begaafde muzikant. ‘Prophet of the last eclipse’ zal te vinden zijn in 3 versies:
Bespreking : Vera ‘Gothica’
|
