|
Wanneer ik deze
cd voor het eerst in mijn handen kreeg, dacht ik dat ik te maken had
met twee afgedankte muzikanten, die nog vlug even een album
uitbrachten, alvorens de instrumenten definitief aan de haak te
hangen. Alles wijst ook in die richting: de hoes, de naam van de
groep ‘Too old to rock’, de titels van de tracks (Bingo Night at
Emily’s, Pass the Geritol, Vitamin A, enz…). Ik raad je trouwens aan
eens alle titels te bekijken, echt heel origineel in een wereld ,
waar alles er dikwijls zo serieus aan toegaat. Maar bij nader
toezien was dit gewoon maar een vleugje ironie, bedoeld om mensen
alsnog aan te sporen de gitaar in de hand te nemen en er gewoon op
los te rocken. En da’s precies wat Jim Reindel en Chris Hattingh ons
brengen: stomende gitaarrock! En iedereen, die niet vies is van een
portie heavy gitaarrock zal dit album zeker in zijn hart dragen.
Een instrumentaal
gitaaralbum, absoluut geen zang, geen keyboards: dan denk je al vlug ‘boring’.
Maar wees gerust, de jongens van ‘Too old to rock’ slagen erin om in elk
nummer een aantal elementen in te bouwen, waardoor je blijft luisteren tot het
einde. Uiteraard hoor je heel wat invloeden: Satriani, Ted Nugent, AC/DC,
Rush, zelfs Led Zeppelin komt soms om de hoek kijken. Maar het grote voorbeeld
is duidelijk Jimi Hendrix!
En verdorie, wat zijn dit
fantastische muzikanten: Jim Reindel op gitaar en Chris Hattingh op gitaar,
bas en drums. Toegegeven dat de ritmesectie nu niet overdonderend is, maar dit
zet des te meer het gitaarwerk in de verf. De gitaarsolo’s worden netjes
verdeeld over de 2 heren en soms gaat dit zo vloeiend dat je bijna niet hoort
dat er twee lead-gitaristen aan het werk zijn. Eén van die topmomenten op het
album is Arthritic Shredfest (die titel !!): in het begin een vlijmscherpe
gitaarsolo à la Van Halen of Rory Gallager in zijn beste dagen met Taste, met
daarna een hels ritme dat me bij momenten aan ‘Thunder’ van AC/DC doet denken.
Snelheid en technische vaardigheid worden hier op een fabuleuze manier
gedemonstreerd, zonder dat je het gevoel krijgt dat het ‘overdone’ is. En alle
ingrediënten zijn hier aanwezig als ode aan wijlen Jimi Hendrix, eventjes
dacht ik terug aan Woodstock.
Heel wat nummers zijn
duidelijk geïnspireerd door Joe Satriani, vooral daar waar de gitaarsolo’s
melodischer klinken. Maar vaak gaat het er ook heel wat harder aan toe en
klinkt het meer als Van Halen en occasioneel hoor je ook een flard Rush.
De heren schuwen ook het
zachtere werk niet, zoals bijvoorbeeld op het mooie akoestische
Viagra Falls :-) of het dromerige en speelse Senior Citizen Boogie. Eigenlijk mis je op
geen enkel moment de zang, de beide heren laten hun gitaren zingen. En wat te
zeggen van Goodbye Spander,
een up-tempo rocker met duellerende gitaren.
Kortom, dit album is een
absolute must voor iedereen, die kickt op spetterend gitaarwerk. Maar zelfs al
hou je niet onmiddellijk van Satriani, Vai en anderen, dan raad ik toch aan om
eens naar dit album te luisteren. En ik ben zeer benieuwd naar wat deze heren
ons nog in de toekomst te bieden hebben. Hoeft het nog gezegd, dit is een
aanrader!
|
