|
Na een periode van 8 jaar kunnen we Timelock
opnieuw verwelkomen in de prog-scene.
In 1992 verscheen hun eerste album “Louise Brooks”. Een paar maanden na de
release van “The Dawn” in 1994 werd hun platenlabel SI Music opgedoekt en
kwam er een noodgedwongen stop. 8 jaar later krijgen ze een nieuwe kans bij
Xymphonia Records en verschijnt hun nieuwe album “Circle Of Deception”. Met
drummer Ed Wernke van For Absent Friends werden 10 nieuwe nummers opgenomen
in de Holland Spoor Studios in Den Haag. Ondertussen heeft Rob Boshuijzen
(ex drummer van Maryson) de groep vervoegd om de CD live te gaan promoten.
Nederland wordt of is reeds de bakermat voor neo-prog groepen. En met
Timelock hebben ze er weer een topband bij. Dit is werkelijk neo-prog van
het hoogste niveau. Ik kan talrijke namen vernoemen om te gaan vergelijken,
maar ze hebben toch een eigen sound ontwikkeld. Om toch een idee te hebben,
komen namen als Arena, IQ, Sinister Street en For Absent Friends als
referentie het eerst bij mij op.
De sterkte van de groep is vooral het totaalgeluid. Hier is geen sprake van
individualisme. Iedereen draagt zijn steentje bij en het eindresultaat is
hier zeker beter dan de som van de onderdelen. Ik wil hier de individuele
bekwaamheid niet naar beneden halen, maar het teamwerk primeert duidelijk op
dit album.
Ruud heeft een zeer mooie stem die perfekt uitgebalanceerd wordt ten
opzichte van de instrumenten. Dit is vooral te danken aan de uitstekende
productie die in handen was van Julian Driessen en Rob Rehorst. Hierbij moet
ik het droevige nieuws melden dat Rob, die ook al instond voor de productie
van de laatste Plackband, overleden is op 17 november 2002.
De keyboards geven een mooie ondersteuning van de nummers met mooie;
zweverige klanken. Af en toe komt Julian er even bovenuit met een passende,
vakkundig gespeelde solo.
Martin’s gitaar komt soms ritmisch hevig op de proppen maar helpt ook
meestal mee om die Timelock totaalsound op te bouwen. Zijn solo interventies
zijn meestal zeer catchy en blijven in je geheugen hangen.
De bassist, Bert, helpt mee aan de opbouw van de ritmes, maar speelt ook af
en toe zijn aparte melodietjes die ongemerkt de nummers een extra dimensie
geven.
Ed Wernke van For Absent Friends hoef ik niet meer voor te stellen. Dat de
drumpartijen goed afgewerkt zijn, wisten we al toen zijn naam vernoemd werd.
Live wordt hij dus vervangen door Rob Boshuijzen, die ondertussen een
volwaardig lid van de groep geworden is. Als je weet dat hij van Maryson
komt, kan het ook met hem erbij niet meer verkeerd lopen.
Alle nummers zijn van hoge kwaliteit, maar toch heb ik een paar favoriete
tracks. Het mooiste nummer is “Louise Brooks Revisited”. Zoals de titel al
zegt, is het een soort sequel op hun eerste CD die ook al “Louise Brooks”
als titel droeg. Wie van de band is er toch verliefd op die Louise? Dit
nummer gaat over de film “Pandora’s Box” uit 1929. Het nummer start als een
echte IQ song maar krijgt al vlug de Timelock sound die dit album
overheerst. Ik blijf dit nummer maar draaien. Vooral het tussenstuk dat
begint met de tekst “Oh Father, forgive me!” blijf ik maar terugspoelen en
herbeluisteren. Jammer dat dit stukje maar één keer voorkomt in het nummer.
Dit moet live een topper worden. Het eindstuk met de breaks bevat reeds het
handgeklap zodat je dit al kan instuderen voor het geval je ze eens live aan
het werk ziet.
Ook het langste nummer “Everything Except The World” verdient een eervolle
vermelding. Op het eind mogen de muzikanten bewijzen dat ze ook individueel
zeer sterke solos aankunnen. De vijf delen van dit nummer bevatten alle
ingrediënten van een episch, progressief meesterwerk.
De CD eindigt met de mooie ballad “The Way I Am”. De melodie geeft ergens
een déjà vu gevoel maar het is een perfekte afsluiter.
Niets dan superlatieven dus voor dit album,
dat waarschijnlijk wel hier en daar op een aantal anti neo-proggers zal
stuiten, maar zelfs zij moeten dit album eens een kans geven. Ze zullen er
geen spijt van hebben. |
