Kan het nóg sneller? Dat is de vraag die in mij opkomt bij het aanhoren van het eerste nummer van dit album van Time Requiem, de Zweedse progmetalband rond Richard Andersson. Je zou Andersson kunnen beschouwen als de Yngwie Malmsteen op keyboards, niet toevallig heeft de Zweedse gitaarvirtuoos hem trouwens gevraagd om zijn Rising Force te vervoegen, maar hij was op dat moment actief bij de groep Majestic, de voorloper van Time Requiem. De muziek op het debuutalbum van Time Requiem kan beschouwd worden als neoklassieke progressieve metal, complexe composities, perfecte zang, indrukkwekkende solo’s (vooral op keyboards) en dit alles in een schitterende productie. Andersson heeft voor de productie trouwens een beroep gedaan op Jonas Reingold, de bassist van The Flower Kings. Het is altijd gevaarlijk om naar andere groepen te refereren, maar Time Requiem houdt het midden tussen Symphony X, Planet X, Malmsteen, Rhapsody en Dream Theater. Maar vergis je niet, de snelheid van uitvoering gaat hier samen met prachtige melodieën, gespeeld met een ongelooflijke power en technisch vernuft. Natuurlijk kan dit voor de pure progfan misschien net allemaal van het goede teveel zijn, maar wie bovenstaande groepen in zijn hart draagt, zal met de aanschaf van deze cd zeker niet bedrogen uitkomen. Het titelnummer ‘Time Requiem’ illustreert onmiddellijk al het bovenstaande : snelle riffs op keyboards, indrukwekkende double bass drums, mooie zangpartijen van Apollo, toch opvallend hoeveel goede zangers in de progmetal-wereld rondlopen. In het midden van de song is er trouwens een prachtige symfonische passage met één van de 'weinige' gitaarsolo’s op het album, ook al niet evident voor een progmetal-album. ‘Watching the tower of skies’ begint met zeer melodieuze zang begeleid door al even romantische keyboards, maar al vlug komt de ritmesectie het tempo weer optrekken: het ganse nummer staat trouwens bol van tempowisselingen en ‘shredding’ keyboards, Symphony X kijkt weer even om de hoek. Het speedy Milagros Charm heeft een zeer herkenbaar refrein en heeft zeker ook een Malmsteen-trekje, alleen speelt de gitaar op deze cd een bijrol. Dat is dan ook het enige wat je Andersson zou kunnen verwijten, hij laat weinig ruimte voor wervelende gitaarsolo’s, maar aan de andere kant is het dan ook zijn verdienste om toch wat af te wijken van de gangbare progmetal-cd. Een akoestische intro op ‘The Aphorism’ vormt een eerste rustpunt op het album met een Mozart-uitstapje, maar echt rustig zal je van dit album nooit worden, daarvoor zijn er in elk nummer teveel tempowisselingen. Toch kan je deze track als een ballad bestempelen. Brutal Mentor is een instrumentaal keyboard-nummer met klassieke invloeden en weer aan een hels tempo gespeeld, hoe krijgen die gasten alle noten zo zuiver gespeeld? ‘Visions Of A New Dawn’ is een melodieus metal-nummer, een beetje in de stijl van Dream Theater, met heel sterke zang van Apollo. En ook op Grand Opus kan je een prachtige samenzang horen in een typisch neoklassiek nummer. ‘Interplay of Matters’ is een kort maar complex nummer met ingewikkelde drumpartijen, doet wat denken aan Planet X. ‘Above and Beyond’ houdt het midden tussen Dream Theater en Rhapsody en vormt een waardige afsluiter van een uitstekende neoklassieke progmetal-cd. Ongetwijfeld zullen sommigen problemen hebben met de snelheid van uitvoering of zich storen aan het ego van Richard Andersson, die een hoofdrol bij Time Requiem opeist. Maar als je reeds fan bent van bovenvermelde groepen, dan mag deze cd geenszins in je collectie ontbreken. Bespreking: Claude 'Clayreon' Bosschem
|
