Het duurt slechts enkele seconden vooraleer je meegezogen wordt in de draaikolk van vernieuwing getekend Tiamat. Op hun alweer zevende album levert dit Scandinavische gezelschap knap uitgekiende songs die hun status als vaandeldrager van de nieuwe lichting van de gothic beweging meteen bevestigen. Zanger Johan Edlund beschikt niet meteen over de meest melodieuze stem in het muzikale spectrum doch het is misschien net dat ietwat monotone geluid welke samen met de vaak verrassende songstructuur voor iets nieuws zorgt. Opgenomen in de Puk studio in Copenhagen waar ondermeer Depeche Mode en Sisters of Mercy hun donkerste zielen bloot legden, is het vooral de sfeer van deze laatsten die als een rode draad doorheen deze nieuwe plaat loopt. Opmerkelijk is de integratie van viool in ‘The return of the son of nothing’ en verspreid over het ganse album zal de klasse van producer Lars Nissen zich wel bewijzen. Tweemaal echter had hij strenger moeten zijn en had hij gitarist Thomas Petersson erop moeten wijzen dat je wel een boontje kunt hebben voor een bepaald artiest doch dat je geen solo’s bijna klakkeloos mag kopiëren. Luister naar de solo in ‘So much for suicide’ en weet me te vertellen hoeveel het verschilt van Jimmy Page’s uithaal tijdens het onsterfelijke ‘Stairway to heaven’ ? Een truuk van de producer is om doorheen het strakke ritme een sterke melodie te loodsen en dat doet hij perfect in de inmiddels als singel getrokken ‘Vote for love’ waarbij de zang wordt overgenomen door een lekker klinkende synth. Onderliggend in de mix vind je ook donker klinkende synths en Hammond zoals ondermeer in ‘Fireflower’. Viool, sitar en een krijsende vrouwenstem vormen de hoofdbestanddelen in het beangstigende ‘Summer by night’. Ook in ‘Love is as good as soma’ jat Petersson gewoonweg dezelfde solo uit ‘Stairway to heaven’ dat je je begint af te vragen of die man wel in staat is zelf iets te bedenken. Hoe meer de plaat vordert hoe tammer het allemaal wordt, hoe voorspelbaarder de ritmes worden en hoe Tiamat meer en meer bij de Sisters of Mercy gaat aanleunen. Vooral het ritme tijdens ‘Spine’ klinkt als wat je uit honderden repetitielokalen hoort schallen een week voor de Rock Rally uit de startblokken schiet. Leuk is het Byrds gitaartje in ‘I am in love with myself’ hét lijflied in wording voor de narcisten onder ons. Uitsmijters ‘Heaven of high’ en ‘Too far gone’ zijn akoestische wegwerpsongs waar zelfs de vakkunde van Lars Nissen niets aan kan veranderen. Het ietwat krakkemikkerige gitaarsolootje draagt uiteindelijk toch nog een bepaalde charme met zich mee zodat het de ‘benefit of the doubt’ meekrijgt. "Judas Christ" begint veelbelovend net als een wielrenner die met volle moed aan Parijs-Roubaix begint om halverwege koers vast te stellen dat die kasseien echt niet te doen zijn. Na een ‘bijna-surplace’ stapt onze Tiamat coureur uiteindelijk van de fiets en zoekt in de volgwagen van de concurrentie naar wat soelaas. Helaas moet de toeschouwer regen en wind trotseren doch ziet hij uiteindelijk zijn favoriet niet eens over de meet de wachtende joelende massa induiken. Op 8 maart staat Tiamat samen met Moonspell en Flowing Tears in Hof Ter Lo, Antwerpen. Twee dagen later op 10 maart maken ze bij onze noorderburen de O13 in Tilburg onveilig. Bespreking: John 'BoBo' Bollenberg |
