Italië is het land van de casanova’s met gevleugelde
woorden, bombast en pathos. Zo
leert ons de geschiedenis van dit rijke culturele land. In alle opzichten beantwoordt deze release aan dit denkbeeld.
Ik sta perplex van de overdadige rijkdom die Thy Majestie uitsmeert
op deze tweede CD, te vergelijken met de putti beelden uit de barok.
Nog maar de tweede CD van deze groep is dit en uit alles blijkt de
overdaad aan input, manschappen, overdondering, enz.
Alle grote kanonnen en een serieus budget werden ingezet om tot een
bevredigend resultaat te komen, bij opname en verspreiding werd niets aan
het toeval over gelaten om tot een bevredigend eindresultaat te komen.
Dit mag er dan ook wezen. In
die optiek heb ik dan ook niets dan lof over ‘Hastings 1066’.
Het concept behandelt de strijd tussen Angelsaksen en Normandiërs
oftewel Engeland en Frankrijk in Hastings 1066.
Dit staat borg voor mooie instrumentale
intermezzo’s die we tussen elk nummer terugvinden.
Omdat we op bepaalde momenten midden in de strijd lijken te staan zou
ik dit dan ook ‘battle metal’ willen noemen. Dit is toch behoorlijk anders dan hun landgenoten
Rhapsody of Labyrinth want de koren krijgen het overwicht op het
gitaargeweld. Dit is veel
bombastischer, voller en daarnaast heeft zanger Dario Grillo een meer
organisch, warmer stemgeluid dat wonderwel aansluit op deze verhaalstof uit
het verleden. De groep bracht
maar liefst 40 dagen door in de Outer Sounds Studios in Rome met producer
Giuseppe Orlando (Novembre, Stormlord, uitstekende Italiaanse groepen waar
we veel te weinig van horen trouwens!) om daarna het geheel te laten
masteren in Finland’s Finnvox Studios. Na het filmische intro ‘Rerum memoria’ barsten de
gitaren los op de rug van ten strijde trekkende paarden. ‘The king and the warrior’ geeft de toon aan van heel de
CD : vocalen uit alle windrichtingen en spetterend gitaarwerk.
Hoogtepunt van de CD is ‘Echoes of war’ dat sfeervol aanvangt met
doedelzakken en zich verder ontplooit tot een 5 minuten-bom waar alle
registers open getrokken worden. Vermeldenswaardig
is dat de CD 10 titels kent, maar 14 nummers aanduidt. Deze vier zijn
sfeervolle intro’s, klassieke, theatrale stukjes van ongeveer een minuut
die overgaan in de echte nummers zonder dat je ’t merkt, ze vormen telkens
een mooi rustpunt bv op piano. Dat
is wel nodig want soms werkt al dat koorgedoe danig op mijn zenuwen. In
‘Anger of fate’ bijvoorbeeld, dat niet meer is dan een crooner
uitglijpartij met iets hardere gitaren dan bij Marco Borsato.
Gelukkig is dat de enige misser van de plaat. En bevat ‘The pride
of a housecarl’ terug het nodige gitaargeweld en mooie zangpartijen.
Het dient gezegd te worden dat de gitaristen Marizio en Giovanni niet
kiezen voor al te plat getreden paden en goed bezig zijn om de CD kundig te
kruiden. Bespreking : Vera ‘Gothica’
|
