Het netjes dubbelgevouwen kleurenkopietje en de bijna obligate foto van vrouw- en kindlief wijzen ogenblikkelijk op een stukje huisvlijt. Deze muzikale macramé komt uit Brazilië, uit de huiskamer van Tésis Arsis die zichzelf voornamelijk op gitaar en toetsen een weg baant door vier ellenlange en één korter nummer. Alleen in de studio betekent het aanwenden van een drumcomputer en omdat die apart wordt geprogrammeerd krijg je zelden de flitsende bewegingen die zo eigen zijn aan ‘onze’ muziek. Zo ebt het titelnummer kabbelend verder in een stijl die ondermeer bij Fonya zo kenmerkend was. Het geluid van het wassende water is ondertussen zo cliché geworden dat de bijna 13 minuten best tien minuten korter mochten zijn. ‘Cemitério dos Vivos’ klinkt een pak dramatischer wanneer gitaar en toetsen elkaar gaan aanvullen teneinde een donkere, dreigende klank te introduceren waardoor bepaalde stukken erg cinematografisch gaan klinken. Die dreiging wordt afgewisseld met intimistische passages waarbij een ambient sfeertje als achtergrond dient voor knap gitaarwerk. Die sfeer wordt doorgetrokken naar ‘Num Tempo So’ en het sluitstuk ‘Hale Bop’ welke bombastische kerkorgel in zich sluit naast een trits goed uitgevoerde tempowisselingen. Af en toe komt de naam Ars Nova om het hoekje kijken terwijl het werk van Kurt Rongey ook nooit veraf is. Het eindresultaat is een aangename collectie instrumentale werkjes die voldoende elementen bevat om in groepsverband net iets meer te boeien.