Aan de naam Tenebre is weer een persoonlijke anecdote
verbonden. Ik wou er ooit een
CD van kopen omdat hetgeen erover geschreven werd me wel beviel.
In de grabbeltonkoorts der platenbeurs nam ik per ongeluk het Finse
Tenebrae mee. Maar nu heb ik
dan eindelijk kennis gemaakt met het Zweedse (Malmö) Tenebre en dat is een
aangename ervaring. Het is
reeds hun vierde CD en ik heb de indruk dat ze vroeger anders klonken
(bruter) Daar zal ik het wel bij het rechte eind hebben want ik lees hier
dat er een nieuwe zanger is, Victor (ex Dawn of Oblivion) en een nieuwe
gitarist, Peter (ex Embraced) die tevens een flinke bijdrage geleverd heeft
in het schrijven der nummers. Het geluid is rockender en opener geworden, meer swingend dan beukend en daardoor is Tenebre een commerciëlere koers gaan varen. In een nummer als ‘Descend from heaven’ is het geluid van de Sisters of Mercy niet ver weg. Dat dit tevens de video single geworden is toont aan dat de groep wil mikken op het Eurorock publiek en de late new wave aanhangers. Toch vind ik het verkeerd als enkel dit publiek de CD
enige aandacht zou schenken want er is zoveel meer en Tenebre is erin
geslaagd een behoorlijk gevarieerde plaat af te leveren. De stem van Victor lijkt in meerdere nummers erg op die
van Nick Holmes van Paradise Lost, dit zorgt voor het ruwe kantje aan de
sound. Wie houdt van Paradise
Lost ten tijde van ‘One second’ en de softere kant van death-stemmen zal
dit weten te appreciëren. Tenebre
laat ons kennis maken met 10 strakke composities, sterke refreinen, een
grote mate van herkenbaarheid, melodieuze soli, sporadisch toegepaste
electronica en een omfloerste stem die ’n donkere sfeer schept. Het album heeft een warme klank en men put geregeld uit de gewone rock ‘n’ roll (Nocturnal rhapsody). De verveling slaat nergens toe omdat Tenebre verrassende gitaarloopjes weet in te bouwen die de amusementsfactor alleen maar de hoogte indrijven. Luister maar eens naar het uitstekende gitaarwerk in ‘Beauty destroyed’. En de slows klinken niet melig ! ook al een prestatie in deze tijd. In ‘She darks the sun’ wordt enige retrospectie ingevoerd. De plechtstatigheid van het Prophecy label (mijn favoriete label) wordt gecombineerd met een akoestisch gitaartje en een serene sfeer. Deze compositie moet dan ook de zon verduisteren, ons in nevelen hullen om te zwelgen in het moeras van verdriet. En dan komt de ommekeer ! Uit dit moeras rijzen we op in ware Spiritual Beggars
stijl (stonerock invloeden) ‘Starlet wolverine’ rockt als de beesten en
heeft alles wat de oude hardrock charmant maakte : ruw, ongepolijst en
swingend. Oosterse
gitaarklanken op de rug van een log beest in ‘Death becomes you’.
Het tweede deel van de CD serveert een dampende stoofpot van
stonerock. Zo is ‘At the mountains’ een beresterk rocknummer met
aanstekelijke riff en een fantastische klank.
In het lange ‘Malochia’ komt de gezwollen tragiek nog eenmaal
naar boven, om in beheerste melancholie en prachtig gitaarwerk te eindigen. Volgens mij is hier een grootse stonerock formatie in
spe te horen en zal de groep op de komende CD vast die kant uitgaan.
Zelf omschrijven ze dit als Danzig invloeden.
Tenebre’s muziek is gestoeld op een heel wat rijkere rocktraditie
dan een eerste oppervlakkige luisterbeurt laat vermoeden.
Dit is geen metal, dit is geen gothic, laat me het erop houden dat
Tenebre een boeiende rockplaat gemaakt heeft met invloeden uit zeer
uiteenlopende genres die nog veel rondjes in mijn CD speler zal draaien. Bespreking : Vera ‘Gothica’
|
