Het mag onze
Oosterburen in economisch opzicht dan niet voor de wind gaan; ze beschikken
nog steeds over uitstekende export-produkten. ‘Artificial Paradise’ van
Sylvan is hier een mooi voorbeeld van, want deze band uit Hamburg zal met dit
nieuwe wapenfeit ongetwijfeld (én volkomen terecht, overigens) hoge ogen
gooien.
Qua stijl
opereren ze voornamelijk in het neo-proggenre, maar Sylvan beschikt, in
tegenstelling tot vele soortgenoten zoals Clepsydra, Pendragon en IQ, over
heel wat meer troeven. Om te beginnen heeft de groep in de persoon van Marco
Glühmann een uitstekende zanger in huis en da’s niet zo evident in dit
genre. Het naadloos switchen van stijl is een ander essentieel bestanddeel van
het groepsgeluid. De groep schakelt probleemloos over van neo naar symfo, van
progmetal naar ambient en lardeert het geheel op geregelde tijdstippen met
subtiele lapjes klassieke muziek. Voeg hier nog de uitstekende, vaak lang
uitgesponnen songs aan toe en je zit goed voor pakweg 70 minuten progrock van
de bovenste plank.
Opener ‘Deep
inside’ bijt de spits in stijl af : een eenvoudig, klassiek pianomotief
leidt de song naar een heerlijk klinkend refrein, waarin Glühmann al dadelijk
bewijst in vocaal opzicht uit het juiste hout gesneden te zijn. ‘That’s
why it hurts’ zal Marillion-fans niet onbekend in de oren klinken, maar
luister vooral naar het prachtige, symfonische instrumentale gedeelte van het
nummer. ‘Strange emotion’ is één van de drie kortere songs op
‘Artificial Paradise’ en hoewel aanvankelijk nogal banaal, ontpopt het
zich geleidelijk tot een leuke meezinger, met op het einde een verrassend
koortje als uitsmijter. De eerste knipoog richting progmetal wordt geleverd
door het sterke ‘Human apologies’, dat van een bijzonder fraai slot
voorzien wordt, met heerlijk uitdeinende gitaarklanken en opulente
toetsenlagen. Op ‘Timeless traces’ komen Clepsydra en Marillion weer om de
hoek kijken, maar da’s niet altijd een referentie want de song blijft wat in
zijn goede intenties hangen. Het stevige up-tempo ‘I still believe’ klinkt
stukken ruiger dan zijn voorganger en zou als single zeker geen slecht figuur
slaan. Het frisse, goed klinkende ‘Around the world’ zit vol leuke
wendingen en dat is vooral het werk van toetsenist Volker Söhl, die
verrukkelijke klanken uit zijn piano weet te toveren. Diezelfde Söhl mag,
alweer op piano, Marco Glühmann begeleiden in het korte, sobere maar erg
mooie ‘Souvenirs’, een song die nogmaals aantoont hoe goed Glühmann wel
is. En dan is het tijd voor de titelsong, die je als onvervalste ‘epic’
mag catalogeren. Deze 20-minuten durende song etaleert in al haar facetten het
muzikale vermogen van de band om voortdurend van sfeer en stijl te veranderen,
zonder dat er van bruuske overgangen sprake is. Een compositorisch juweeltje,
vakkundig geslepen en welhaast perfect afgewerkt. Grote klasse ! Bespreking: Piet "Neal" Michem |
||||||||
