Waarom
zou een gevierd voetbalspeler plotseling wielrenner willen worden ? Waarom zou
iemand die tijdens de afgelopen Olympische Winterspelen een gouden medaille won
plotseling op karate overschakelen ? Doe waar je goed in bent, dat is zowat de
visie die je volgens mij moet volgen. En da’s ongeveer wat Supertramp heeft
gedaan teneinde van “Slow motion” het soort album te maken waarop een fijne
selectie ‘logical songs’ te vinden is ! Ik verdenk er Rick Davies dan ook
van alle Supertramp materiaal te hebben ontleed teneinde uiteindelijk met die
ingrediënten op de proppen te komen waarmee je het authentieke Supertramp
geluid in elkaar kunt knutselen. Door echter dezelfde bezetting te gebruiken als
op het album “Some things never change” heeft de groep de muzikale grenzen
verlegd en is het eindresultaat een veel breder muzikaal spectrum geworden
waarbij er vaak geflirt wordt met jazz dankzij de saxofoon van John Helliwell en
de trompet van Lee Thornburg. Voeg daarbij de pure rock’n roll aanpak van Ray
Charles bassist Cliff Hugo en de fijne blues van Provogue artiest Carl Verheyen
en je verkrijgt een magische formule waar Harry Potter alleen maar van kan
dromen.
Eén enkele aanslag van de elektrische piano en je voelt je meteen thuis
zodat je een op en top vertrouwd Supertramp album verwacht, het soort geluid
welke op albums als “Crime of the century” en “Crisis ? What crisis ?”
te vinden is. Vanaf het ogenblik dat Helliwell’s saxofoon de arena binnenstapt
is het allemaal ‘goeie ouwe Supertramp’ wat de klok slaat. Maar zal dat ook
over gans het album zo zijn ? Laten we even afwachten. Datzelfde elektrische
pianootje steekt van wal in het funky “Broken hearted” waarbij John’s
saxofoon het nummer inkleurt alsof het om een Ray Charles origineel gaat. Voeg
daarbij de trompet van Lee Thornburg en de swingende gitaar van Verheyen en je
kan ervan op aan dat dit een live favoriet wordt. “Over you” is een heerlijk
laidback jazzy nummer welke tevens de bluesy gitaar van Jan Verheyen
introduceert. Terwijl Rick Davies ene nieuwe thuis heeft gevonden in Amerika,
weet hij de typische Supertramp sound te laten samensmelten met Little Feat
licks tijdens het swingende “Tenth avenue breakdown”. Het is het langste
nummer op de plaat met marimba in de intro evoluerend naar een repetitief
patroon met jazzy ondertonen alvorens in het funky departement aan te belanden.
Met “A sting in your tail”,
“Bee in your bonnet” en “Goldrush”,
levert Davies een aantal middelmatige songs af die meer op een soort demo
lijken dan de goed uitgebouwde songs die we anders van hem gewoon zijn. Het
album besluit met “Dead man’s blues”, een lange dramatische compositie
waarin Verheyen’s gitaar samensmelt met een subtiele Hammond terwijl het
nummer zelf evolueert richting pure jazz eens saxofoon en trompet hun opwachting
maken. |
