|
Sphere³ had de naam kunnen zijn van
een nieuwe science fiction film maar in dit geval staat het voor een
progressieve instrumentale rock / jazz fusion groep uit Londen. Ze
brachten “Paralysis” uit onder de naam Sphere maar “Comeuppance” kan
je aannemen als hun debuut album. Ze spelen originele vernieuwende
en verrassende muziek met elementen uit de progressieve rock, jazz,
fusion, klassieke muziek, ambient en vele andere stijlen. Vandaar
misschien dat ze zichzelf Sphere tot de 3de macht noemen.
Omdat ze dikwijls voorprogramma van groepen als The Flower Kings en
IQ spelen hebben ze een zeer gerenommeerde live reputatie.
Natuurlijk zijn er een hele hoop
invloeden zoals bijvoorbeeld Chick Corea’s Return to forever, Brand
X of recenter Echolyn maar de composities zijn origineel en zeer
verfrissend wat niet altijd evident is voor een volledig
instrumentaal album. Het basspel van William Burnett maakt dat de
muziek af en toe funky gaat klinken terwijl de hevige progressieve
rock momenten door agressieve toetsen en gitaar passages worden
ingekleurd.
Het album opent met ‘A good example of
arbitrary presumption’ en is meteen al het handelsmerk voor wat
Sphere³ staat zijnde hevig gitaarwerk wat doet terugdenken aan King
Crimson, interessant drumwerk en jazzy toetsen. ‘Shrimp.sng’ is een
kort maar heel mooi progressief klinkend nummer dat een beetje aan
Camel doet terugdenken terwijl ‘Sidewalking’ het eerste echte funky
nummer is volledig beïnvloed door Level 42. Hier klinkt William
Burnett waarachtig beter dan de welbekende Mark King zelve. Een hele
trits aan speciale effecten werden doorheen dit nummer gebruikt om
te eindigen met een mooie wisselwerking tussen de gitaar en de
toetsen.
We zijn bij het eerste
rustpunt op dit album aangekomen met ‘Natural light’, nog steeds
funky met wat bluesinvloeden. Een heel leuke gitaarsolo en jazzy
piano aan het einde wat van dit nummer een heerlijk luisterlied
maakt.
Ambient toestanden bij
‘First kiss’ met wat Floydiaanse gitaar, één van de progressieve
hoogtepunten van dit album.
‘Eat first’ start
volledig jazzy afgewisseld met funky fragmenten en laat ook hier
weer een fantastische compositie nazinderen. Het zijn stuk voor stuk
zeer goede muzikanten die constant ten goede van de muziek spelen en
dat is één van hun voornaamste verdiensten. En de piano solo’s ….
wel, dat is Chick Corea op zijn best ! ‘An unusual january’s’ is
opnieuw een uptempo jazz nummer met een mooie piano solo. ‘December
gaze’ wordt gedomineerd door fascinerend synthesizerspel terwijl
‘Tapestries’ een leuke akoestische gitaarsolo is dewelke volledig
het beeld van Steve Howe oproept.
Tot slot komen we dan bij ‘Paralysis’
dat zonder twijfel het meest progressieve nummer is van dit album.
Heel symfonisch met energiek toetsenspel in de stijl van IQ op z’n
best. Daar bovenop ook nog de nodige ritmeveranderingen wat maakt
dat het nummer van mijn part gerust nog een beetje langer had mogen
duren.
U
zult begrepen hebben dat dit mag gerekend worden tussen de
ontdekkingen van 2002. Sphere³ is erin geslaagd om verschillende
stijlen te combineren met hun muzikale vaardigheden zonder zich
daardoor te verliezen in ellenlange solo’s zoals zoveel jazzrock
groepen pleegt te doen. De composities zijn steeds goed
geconstrueerd, zowel fris als origineel klinkend en ik kijk er
werkelijk naar uit om meer van deze gasten te horen. |
